1. Η καταγωγή σκύλου-κύνα

2. Η Εξέλιξη του σκύλου-κύνα

3. Επανεξέταση της Καταγωγής του σκύλου

4. Βίοι Παράλληλοι

1. Οι περιπέτειες της λέξης Μολοσσός

2. Η εξέλιξη των Βραχυκεφάλων

1. Σχέση ανθρώπου-ζώων

2. Σκύλος-κύνας και ανθρώπινη κοινωνία

3. Η κυνοφιλία στην Ευρώπη

1. Η όραση του σκύλου

2. Η Ακοή του σκύλου

3. Η Οσμή του σκύλου

4. Ρύγχος - εγκέφαλος - Θερμορύθμιση

5. Παλαιονευρολογικη μελέτη του εγκεφάλου των Canidae

 

Λογότυποσ κυνοπαιδεία
English
Αρχική σελίδα
Επιστροφή στα άρθρα
Έρευνα μελέτες
copyright 2006-Cynopedia.com
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Dr. Pashaud

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΞΗΜΕΡΩΣΗΣ

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΣΤΗΝ ΚΥΝΟΛΟΓΙΑ

ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΧΡΩΜΑ ΣΤΑ ΖΩΑ

ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΠΟΥ ΔΙΕΠΟΥΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ "ΚΑΘΑΡΟΑΙΜΙΑ"

Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

 

ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΗΣ ΛΕΞΗΣ ΜΟΛΟΣΣΟΣ
<<Αυτό που κατέχει την ομορφιά χωρίς τη ματαιοδοξία, τη δύναμη χωρίς τη θρασύτητα, κουράγιο χωρίς θηριωδία και όλες τις αρετές του ανθρώπου χωρίς τα βίτσια του>>
Λόρδος Βύρων.
Το να μιλάμε έστω και με νύξεις για την προέλευση της ονομασίας Μολοσσός, σημαίνει ότι θα εμπλακούμε αναπόφευκτα σε κυνολογικές απόψεις που έγιναν γνωστές ίσως μόνον από το πάθος και συναισθήματα, πολλές φορές ασυγκράτητα και αδικαιολόγητα για εκείνους που δεν είναι γνώστες του θέματος.
Το ζήτημα της ακριβούς απόδοσης του όρου Μολοσσός, δεν ήταν και δεν είναι ποτέ απλά θέμα καθαρής και περιττής γνώσης αλλά είναι στενά συνδεδεμένο με πάρα πολλές προσπάθειες αναβίωσης πολλών φυλών σκύλων.
Με αυτό το σκεπτικό μπαίνουμε σε μία υπονομευμένη περιοχή μιας παλιάς διαμάχης που αντιτάσσει τους κυνοφίλους σε ένοπλες παρατάξεις. Και είναι κατανοητό για τους μη γνωρίζοντες την Ελληνική Γλώσσα ή την Ελληνική Ιστορία να προσπαθούν να ερμηνεύσουν τη λέξη ή και να κατασκευάσουν μύθους γύρω από αυτήν, είναι όμως απαράδεκτο να γίνεται κάτι τέτοιο από Έλληνες. Ο μόνος δε τρόπος να φωτίσουμε το θέμα είναι να αντιληφθούμε την σημερινή πολυπλοκότητά του και να ανιχνεύσουμε την αλήθεια μέσα από τους κανόνες της ετυμολογίας και τις αρχές της βιολογίας, καθώς και τα πραγματικά ιστορικά στοιχεία.
ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ.

Μολο-σσος. Πρόκειται για σύνθετη λέξη, με πρώτο συνθετικό το ΜΟΛ, ΜΟΛΟ, ΜΟΛΙ, ΜΑΛ κτλ, το οποίο στην αρχαία Ελληνική γλώσα χαρακτηρίζει τον υπερθεματικό βαθμό. Ιδιαίτερα την μεταχειρίζονταν για να αποδώσουν τον ή το μεγάλο, τον ή το δυνατό, τον θορυβώδη ή το θορυβώδες, το ή τον υψηλό, το ή τον θηριώδη και κατ' επέκταση ανώτερα μέλη του σώματος (κεφάλι), ανώτερες έννοιες (σκέψεις) και ανώτερες δυνάμεις. Μερικά παραδείγματα:
ΜΟΛΟΣ: Ομηρικός μυθικός ήρωας, γνωστός από την πολύ ανθεκτική περιΚΕΦΑΛΑΙΑ του, αλλά και τον απόΚΕΦΑΛΙΣΜΟ του. Το έθιμο της περιφοράς του ΑΚΕΦΑΛΟΥ πτώματος υπήρχε μέχρι πρόσφατα στην Κρήτη.
ΜΟΛΛΙΩΝ:Ο υπερίων δηλ. ο ανώτερος.
ΜΟΛΛΙΟΝΕΣ: Οι πολύ καλοί μαχητές ή οι θηριώδεις.
ΜΟΛΟΒΡΙΑ: Τα κουτάβια των αγρίων θηρίων.
ΜΟΛΟΒΡΟΣ: Ο ακόρεστος τροφής δηλ. ο λαίμαργος.
ΜΑΛΛΟΝ η ΗΤΤΟΝ: Πολύ ή λίγο. 
Το δεύτερο συνθετικό ΣΣΟΣ (Δωρική διάλεκτος) ή ΤΤΟΣ (Αττική διάλεκτος), χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα σε βουνά. Π.χ. ΠαρναΣΣΟΣ, ΥμηΤΤΟΣ, ΟΣΣΑ, ΛυΤΤΟΣ κτλ. Και χαρακτηρίζει τον ή το ΟΡΕΙΝΟ.
Συνεπώς η λέξη Μολοσσός όπως αποδίδεται από το λεξικό της Ελληνικής γλώσσας Liddel-Scott σημαίνει Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΟΡΕΙΝΟΣ δηλ. ο μεγαλόσωμος βουνίσιος. Και όπως το λεξικό ορίζει: ΜΟΛΟΣΣΟΣ ή ΜΟΛΟΤΤΟΣ, ο κατοικών στην ΜΟΛΟΣΣΙΑ-ΜΟΛΟΤΤΙΑ, ο εκ ΜΟΛΟΣΣΙΑΣ, θηλ. ΜΟΛΟΣΣΙΣ-ΜΟΛΟΤΤΙΣ και κατ' επέκταση ΜΟΛΟΣΣΙΚΟΣ ή ΜΟΛΟΤΤΙΚΟΣ (ο ανήκων στους Μολοσσούς).
Έχουμε λοιπόν ουσιαστικά έναν ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΟ προσδιορισμό μιας περιοχής της Ηπείρου που έχει πολλά βουνά (Πίνδος). Μιας περιοχής που κατά την αρχαιότητα συνόρευε προς Βορρά με την Χαονία (Χαονίδες κύνες), και Ανατολικά με την αρχαία Μακεδονία, δηλ. την ΒΟΤΤΙΑΙΑ ή ΒΟΤΤΙΑ(Βοττιαίοι κύνες).
Μια περιοχή λοιπόν της Ηπείρου που λεγόταν Μολοσσία, από τον μυθικό γενάρχη της Ελληνικής φυλής των Μολοσσών, που κατοικούσανε εκεί, τον ΜΟΛΟΣΣΟ, που ήταν γιός του Νεοπτόλαιμου (γιού του μυθικού Αχχιλέα) και της Δηιδαμείας (κατ' άλλους της Ανδρομάχης, συζύγου του Έκτορα).
Απόγονοι του μυθικού Μολοσσού καυχότανε ότι ήταν τα μέλη της βασιλικής δυναστείας της Ηπείρου όπως η ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ, μητέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Γι' αυτό και ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ισχυριζόταν ότι κατάγεται από την μυθική γενιά του Αχιλλέα, αφού η μητέρα του ήταν Μολοσσός το γένος.
Άρα με την λέξη ΜΟΛΟΣΣΟΙ αναφερόμαστε σε Ελληνική φυλή ΑΝΘΡΩΠΩΝ και όχι σε φυλή σκύλων-κυνών. Οι αρχαίοι Έλληνες τους κύνες που είχαν σχέση με τους Μολοσσούς ή τη Μολοσσία ή τα Μολοσσά γάπεδα (Αισχύλος-Προμηθέας Δεσμώτης-στ. 829) τους αποκαλούσανε ΜΟΛΟΣΣΙΚΟΥΣ ή ΜΟΛΟΤΤΙΚΟΥΣ ή ΜΟΛΟΤΤΙΔΕΣ ή ΜΟΛΟΣΣΙΔΕΣ κύνες. Π.χ. «και προσέτι Μολοττικούς τρέφουσι μορμολυκεία τοις μυχοίς κύνας.» (Αριστοφάνης-Θεσμοφοριάζουσαι-στ. 416).
Η κατάληξη ΙΔΗΣ-ΙΔΕΣ είναι χαρακτηριστική στην Ελληνική γλώσσα για μέλη της ίδιας οικογένειας. Π.χ. Ατρείδες (τα παιδιά του Ατρέα-Αγαμέμνων και Μενέλαος). Μια συνήθεια που ακόμη και σήμερα χρησιμοποιούν οι Έλληνες που κατάγονται από τον Πόντο (Τριανταφυλλίδης, Κωνσταντινίδης…).
Άρα είναι διπλά λάθος για μας τους Έλληνες να αποκαλούμε αυτά τα θαυμαστά ζώα Ηπειρωτικούς Μολοσσούς. Πρώτον γιατί γίνεται διπλή γεωγραφική αναφορά της ίδιας περιοχής (αφού Μολοσσία =Ήπειρος) και δεύτερον διότι η λέξη Μολοσσός προσδιορίζει ανθρώπους και όχι σκύλους.
Ακόμη και στην νεοελληνική γλώσσα ποτέ δεν λέμε ο Αττικός Αθηναίος ή ο Βοιωτός Θηβαίος ή ο Πελοποννήσιος Σπαρτιάτης, άρα όχι και Ηπειρωτικός Μολοσσός. Η χρησιμοποίηση τέτοιων όρων μπορεί να γίνει μόνον από ανθρώπους που δεν έχουν στοιχειώδη γνώση της Ελληνικής Γλώσσας και της Ελληνικής ιστορίας.

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Τα πρώτα ιστορικά στοιχεία των βραχυκεφάλων σκύλων-κυνών προέρχονται από την περιοχή της Μεσοποταμίας, όπου αναπτύσσονται από το 2.500 Π.Χ. οι πολιτισμοί των Σουμερίων, Βαβυλωνίων και Ασσυρίων. Είναι οι πρώτοι πολιτισμοί που αναπτύσσουν κτηνιατρική και συνεπώς εκτροφή. Οι Σουμέριοι αποκαλούν τον κτηνίατρο «συντηρητή ζωής», ενώ οι Βαβυλώνιοι, την εποχή του Χαμουραμπή (18ος αιώνας Π.Χ.) «Μοunai Sou». Από την εποχή αυτή έχουμε ειδώλια, αγάλματα, ανάγλυφες παραστάσεις βραχυκεφάλων κυνών, που βρίσκονται σήμερα στα Μουσεία του Λονδίνου, Λούβρου και Περσέπολης.
Στην Ευρώπη (Ελλάδα) γίνονται γνωστοί μέσω των εμπορικών σχέσεων με αυτούς τους λαούς, αλλά και από τα «οδοιπορικά» του Ηροδότου, που περιγράφει τους φοβερούς στην όψη και μέγεθος Ινδικούς Κύνες, όπως τους αποκαλεί. Τα ζώα αυτά οι Έλληνες πίστευαν ότι είχαν Ελληνική καταγωγή. Αρχαίος Ελληνικός μύθος τα περιγράφει ως απογόνους του χάλκινου σκύλου που έφτιαξε ο Ήφαιστος, όπως απογόνους του ιδίου χάλκινου σκύλου θεωρούσε και τους Μολοσσικούς κύνες. Στον χάλκινο σκύλο ο Ήφαιστος έβαλε ψυχή, τον χάρισε στον Δία και αυτός με τη σειρά του στην Ευρώπη για να την προσελκύσει. Επίσης, ο Νίκανδρος ο Κολοφώνιος (2ος Π.Χ. αιών) θεωρεί τους Ινδικούς κύνες απογόνους των σκυλιών του Ακταίονα, που μετά την ίασή τους από τη λύσσα, φεύγουν από την Ελλάδα και φτάνουν στην Ινδία. Την ίδια εποχή υπάρχουν και οι μύθοι των ταξιδιών του Διονύσου και της εκστρατείας του Ηρακλή προς ανατολάς. Αργότερα, όταν οι Ινδικοί κύνες ταξινομούνται από τους Έλληνες, αναφέρονται με τα ονόματα: «Ελυμαίοι κύνες» από την Ελυμαία ή Ελάμ, «Καρμάνιοι κύνες» από την Καρμανία, «Υρκάνιοι κύνες» ή «Λεοντομιγείς» από την Υρκανία, που τους θεωρούσαν προϊόντα διασταύρωσης με λιοντάρια. Επίσης ο λατίνος Γρατιανός αναφέρει μία άλλη φυλή με το όνομα «Seres», Θιβετιανής καταγωγής.  Ο Ξενοφών, περιγράφοντας τους Ινδικούς κύνες, λέει ότι έχουν την ικανότητα να αμύνονται ενάντια σε τίγρεις και λιοντάρια και ότι οι κάτοικοι των περιοχών αυτών τα θεωρούν ως προϊόν «τίγριος και κυνός, ουκ ευθύς δ' αλλά επί τρίτης μείξεως». Γι'αυτό συμβουλεύει να κινηγούν τα ελάφια και αγριόχοιρους με ινδικούς κύνες.
Τον 6ο Π.Χ. αιώνα, ο Ηρόδοτος γράφει την ιστορία των Μηδικών πολέμων και αναφέρει ότι ο Ξέρξης είχε μαζί του μεγάλο αριθμό Ινδικών κυνών, κατά την εκστρατεία του στην Ελλάδα. Αξιοσημείωτο πάντως είναι ότι μετά την καταστροφή των Περσών, δεν έχουμε καταγραφές ή ευρήματα ότι κάποιοι Ινδικοί κύνες ξέμειναν στην Ελλάδα και αποτέλεσαν την βάση εκτροφής Αυτή την εποχή αναπτύσσεται ο Ελληνικός πολιτισμός, που μέχρι σήμερα αποτελεί τη βάση του Δυτικού πολιτισμού.
Οι Έλληνες, σαν λαός που ερμηνεύει την ύπαρξη του ανθρώπου μόνο μέσα από την ίδια τη φύση, δεν είναι δυνατόν να αγνοήσει τα ζώα, τα οποία έχουν σημαντική θέση στους μύθους του, στην θεολογία του και στις επιστήμες πού πρώτοι από τους άλλους λαούς αναπτύσσουν. Είναι λοιπόν απολύτως φυσιολογικό να ασχοληθούν με το θηλαστικό-κύνα. Του δίνουν ένα όνομα, που αποδίδει πλήρως αυτό το θαύμα της φύσης, όπως αναφέρεται στο editorial. κάνουν την καλύτερη μέχρι τότε καταγραφή (Ξενοφών), την πληρέστερη βιολογική έρευνα (Αριστοτέλης) και το τοποθετούν ακόμη και στον ουρανό (αστερισμός του κυνός).
Σχετικά με τους Μολοττικούς κύνες, δύο μύθοι από τους πολλούς είναι οι πιο χαρακτηριστικοί. Ο 1ος διηγείται ότι ο Ηρακλής, αφού αιχμαλώτησε τον Κέρβερο, κύνα φύλακα του Άδη, τον πήγε στον Ευρυσθέα, από τον οποίο τον έκλεψε (τον Κέρβερο) ο Μολοσσός, ο εγγονός του Αχιλλέα, που τον έκλεισε σε σπηλιά ενός βουνού και πέτυχε την αναπαραγωγή του. Σε αυτόν τον μύθο, έχουμε άμεση ταύτιση του ζώου με την λέξη ΜΟΛΟΣΣΟΣ. Στον 2ο μύθο, που είναι στην Θεογονία του Ησίοδου, περιγράφεται ότι ο Δίας, προκειμένου να επισκέπτεται ερωτικά την Καλλιστώ, την μεταμόρφωσε σε αρκούδα. Η Καλλιστώ ήταν κόρη του Λυκάονος, που ο Δίας μεταμόρφωσε σε λύκο. Σ’ αυτό τον μύθο, έχουμε συσχέτιση λύκου και αρκούδας, αλλά και έμμεση αναφορά για την εξέλιξη του λύκου.
Όσον αφορά την λεπρομερέστερη περιγραφή και καταγραφή των Μολοττικών και Ινδικών κυνών, ως συγγενικές φυλές, την κάνει ο Ξενοφών (434-355 Π.Χ.) στα «κυνηγετικά». Αυτή την συγγενική σχέση ο Αριστοτέλης (384-322 Π.Χ.) την θεμελιώνει μέσα από ζωολογική και βιολογική έρευνα, ως ιδρυτής αυτών των επιστημών που είναι, και κατατάσσει τους Μολοσσίδες κύνες (αυτός είναι ο όρος που χρησιμοποιεί) και τους Ινδικούς κύνες, στους βραχυκεφάλους κύνες. «Περί ζώων ιστορίαι»
Μέχρι αυτή την εποχή δεν έχουμε την λέξη Μολοσσός να αποδίδεται στα σκυλιά-κύνες, πράγμα πολύ φυσιολογικό, αφού οι αρχαίοι Έλληνες γνωρίζουν πολύ καλά τη Γλώσσα τους.
Οι κυριώτερες απεικονίσεις που έχουμε από τότε είναι: 

Ένα άγαλμα του 4ου Π.Χ. αιώνα στον Κεραμικό της Αθήνας,
Σε καμία από αυτές τις περιπτώσεις δεν παρίσταται Ινδικός κύνας, αλλά ένα ζώο με μικρότερο σχετικά μέγεθος που μοιάζει καταπληκτικά με το σημερινό Rottweiller , το Cane Cortos δηλ. το Cane Corso και τις παραλλαγές του όπως, ο μεγαλόσωμος της Καλαμβρίας ή ο σκύλος της Σικελίας , περιοχές που εκείνη την εποχή αποτελούν την Magna Grecia .
Μέσα σ’ αυτό το κλίμα της εποχής ανδρώνεται ο μέγιστος των Ελλήνων, Αλέξανδρος ο Μέγας. Και ακριβώς η έλξη που δημιουργεί η ανεπανάληπτη προσωπικότητα του Αλεξάνδρου και οτιδήποτε έχει σχέση με αυτόν, αποτελεί την αιτία του προβλήματος. Η ιστορική αλήθεια γύρω απ’ τον Αλέξανδρο είναι ότι δεν έχουμε την ιστορία του από συγγραφείς που έζησαν στην εποχή του. Οι πιο αξιόπιστοι θεωρούνται ο Διόδωρος ο Σικελιώτης, ο Πλούταρχος, ο Αρριανός, όλοι μεταγενέστεροι του Αλεξάνδρου, που βασίζονται στον Καλλισθένη και στον Πτολεμαίο τον Λάγο, συγχρόνους του Αλεξάνδρου, των οποίων όμως τα κείμενα δεν έχουν ανακαλυφθεί έως σήμερα. Από αυτές τις σίγουρες πηγές έχουμε τις εξής αναφορές σχετικά με τον Αλέξανδρο:
α) ήταν φιλόζωος, πράγμα απολύτως φυσιολογικό αφού ήταν μαθητής του Αριστοτέλη,
β) όταν πάει στην Ασία θεσπίζει νόμους που προστατεύουν τα ζώα,
γ) έχει ο ίδιος δύο σκυλιά–κύνες κατά την διάρκεια της ζωής του, ένα θηλυκό, όσο είναι στην Μακεδονία, που του χάρισε ο βασιλιάς της Παιονίας Τρίακος και ένα αρσενικό, που αγοράζει έναντι μεγάλου ποσού όταν πάει στην Ασία, τον Περίττα, του οποίου το όνομα δίνει σε πόλη της περιοχής του σημερινού Αφγανιστάν.
Και εδώ είναι που θα δυσαρεστηθούν όσοι ανακάλυψαν τα Μακεδονικά σκυλιά του Αλεξάνδρου. Ο Περίττας είναι ΙΝΔΙΚΟΣ ΚΥΩΝ και όχι Μολοσσικός ή Μακεδονικός.
Όλες οι άλλες πληροφορίες γύρω από τις εκτροφές και ,τα σκυλιά του Αλεξάνδρου προέρχονται κυρίως από τον Πλίνιο, που βασίζεται σε πολύ αμφίβολες πηγές πού οι ιστορικοί τις κωδικοποιούν με τον όρο «ΨευδοΚαλλισθένης».
Ανάπτυξη της κυνολογίας που αφορά τους βραχυκεφάλους κύνες έχουμε στην ουσία αργότερα, με τους διαδόχους (Επιγόνους) του Αλεξάνδρου. Τότε έχουμε κυρίως μετακίνηση Μολοττικών κυνών από την Ελλάδα στην Ασία και σπανίως Ινδικών κυνών από την Ασία στην Ευρώπη. Αυτό μπορούμε να το δούμε εάν επισκεφτούμε τρείς διευθύνσεις στην καλύτερη ίσως καταγραφή πού υπάρχει.
Στην 1η διεύθυνση υπάρχει φυλή σκύλων με το όνομα Bhotia, στην 2η διεύθυνση έχουμε φωτογραφία του 1904 Θιβετιανού σκύλου με το όνομα Bhotean και στην 3η διεύθυνση φυλή σκύλου με την ονομασία Cypro Kukur. Οι περιοχές που αναφέρονται και στα τρία παραδείγματα είναι οι αρχαίες Σογδιανή και Βακτηριανή, σημερινά βόρρειο Πακιστάν και Αφγανιστάν και νότιο Θιβέτ. Σ’ αυτές τις περιοχές ζούνε μέχρι σήμερα απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων, οι Καλάς. Είναι λογικό οι Μακεδόνες της εποχής να δίνουν ονόματα από την χώρα προέλευσής τους, την Μακεδονία δηλ. την αρχαία Βοττιαία ή Βοττία (το h στα λατινικά είναι μακρό π.χ. Ελλάς-Hellas). Όσον αφορά την ερμηνεία του όρου Cypro Kukur, είναι ότι ο Κυπριακής καταγωγής Επίγονος του Αλεξάνδρου Στασάνορας, ιδρύει Κυπριακή δυναστεία (Διάδοτος Α’, Μένανδρος), που κυβερνάει την περιοχή και μέρος της Ινδίας για 300 χρόνια. Πάντως αξιοσημίωτο είναι οτι τα σκυλιά του σημερινού Αφγανιστάν μοιάζουν καταπληκτικά με τους μολοττικούς κύνες της Ελλαδός.
Τα Ελληνιστικά βασίλεια σιγά-σιγά παρακμάζουν και καταλαμβάνονται σχεδόν στο σύνολό τους από τους Ρωμαίους, οι οποίοι υιοθετούν συνήθειες και ονόματα των αρχαίων Ελλήνων. Ένα από αυτά είναι η λέξη Μολοσσός-Molossus. Κυρίως όμως χρησιμοποιούν γι' αυτά τα ζώα την Λατινική ονομασία Mastino (mansio=σπίτι, tuere=φύλακας ή mas=σπίτι, tuin=φύλακας). Η ετυμολογία της παραπάνω λέξης δείχνει ότι οι Ρωμαίοιχρησιμοποιούν τους Μολοττίδες κύνες ή το προϊόν της διασταύρωσης με Ινδικούς κύνες, που αυτοί πλέον διαχειρίζονται, ως φύλακες. Έτσι χρησιμοποιούν τα ζώα αυτά σε διάφορα σημεία της αυτοκρατορίας τους, στα εξοχικά τους θέρετρα Πομπηϊα και Ηράκλεια, σημερινή Νάπολη (Mastino Napolitano), στα αρχαία Βορδίλαγα, σημερινό Μπορντώ (Dogue de Bordeaux), σε περάσματα των Άλπεων (St. Bernard dog), ή των Πηρρηναίων (Mastino Espanol, Pyrenean Mastif), μεταφέρουν το ζώο ακόμη και στην Βρεττανία (English Mastif).Φυσικά διατηρούν και τον πιο ελαφρύ τύπο, που μοιάζει με τα σημερινά Swiss Mountain dogs , Cane Corso, κυρίως για το κυνήγι.Ουσιαστικά οι Ρωμαίοι είναι αυτοί που δημιουργούν τις βάσεις για όλες τις σημερινές Μολοσσοειδείς φυλές. Όταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία καταρρέει, ο Μεσαίωνας που την διαδέχεται έχει συνδετικό κρίκο της κοινωνίας την θρησκεία. Όμως ο Χριστιανισμός, αλλά και ο Ισλαμισμός λίγο αργότερα, ως παρακλάδια της μονοθεϊστικής Εβραϊκής θρησκείας έχουν σαν βάση την ανθρωποκεντρική θεολογία και όχι την φύση. Έτσι έρευνα γύρω από την φύση και πολύ περισσότερο θέματα όπως η εκτροφή ζώων, με κριτήρια πέραν της εξασφάλισης τροφής, εγκαταλείπονται. Η επιβίωση των βραχυκεφάλων κυνών εξαρτάται πλέον από την ποιμενική τους χρήση.Τότε είναι που μπαίνουν οι βάσεις για τις περισσότερες σημερινές ποιμενικές φυλές Φυσικά όροι όπως Mastino, Molossus, ξεχνιούνται και αντικαθίστανται από τα Doguin, Dogge, από την Γλώσσα διαφόρων Γερμανικών φυλών. Ελάχιστα βραχυκέφαλα διασώνονται επειδή τα χρησιμοποιούν ως φύλακες μοναχοί απομονωμένων Μοναστηριών. Σε κάποιες περιπτώσεις ο ρόλος τους αναγνωρίζεται και γι' αυτό συντηρούνται. Οι ονομασίες που πολλές φορές χρησιμοποιούνται είναι οι αρχαίες, αφού στις υπόγειες βιβλιοθήκες των Μοναστηριών υπάρχει αποθηκευμένη η αρχαία γνώση. Στα χρόνια της Αναγέννησης που ακολουθεί γίνονται κάποιες προσπάθειες αναβίωσης, αλλά μάλλον με λανθασμένο τρόπο, όπως αυτό φαίνεται από το άγαλμα της Galeria degli Uffici στην Φλωρεντία. Σταδιακά η Φεουδαρχία δίνει τη θέση της σε νέα Έθνη, νέα οικονομικά και κοινωνικά δεδομένα, αλλαγές που επιφέρει η Γαλλική Επανάσταση. Ταυτόχρονα όμως εμφανίζεται Εθνικιστικός παροξυσμός που επηρεάζει όλες τις κοινωνικές δραστηριότητες. Αναζητούνται «Εθνικά σύμβολα», ακόμη και στον χώρο της ζωοτεχνίας, που αρχίζει να αναπτύσσεται. Το όνομα Μολοσσός ξεθάβεται, ανακατεύεται με λίγο Αλέξανδρο, προστίθεται κάποια ποσότητα Φειδία, χρησιμοποιείται και ένας σύγχρονος ηγέτης π.χ. Βίσμαρκ και έχουμε τον <<πραγματικό Μολοσσό σκύλο>> Έτσι ο Γερμανικός Εθνικισμός της εποχής χρησιμοποιεί τη θεωρία της Ινδοευρωπαϊκής (Ινδογερμανικής) μετανάστευσης, για να αποκτήσει τον δικό του Άρειο σκύλο, που πρέπει να είναι και λεοντόμορφος. Στις υποτυπώδεις εκθέσεις σκύλων της εποχής, όλα τα μεγαλόσωμα ζώα παρουσιάζονται κάτω από το κοινό όνομα LEONBERG.
Στον Γερμανικό Εθνικισμό απαντά ο Γαλλικός και ο Buffon στο σύγγραμμά του «Histoire Naturelle» γράφει ότι το κλίμα της Δανίας κάνει να αναπτυχθούν τα καλύτερα δείγματα (Great Dane), ενώ κατά τον Λινναίο ο αρχαίος Μολοσσός είναι ο μεγάλος Δόγης (Grant Dogue)!!! Λίγο αργότερα στην Ιταλία, που θέλουν να κάνουν την Αδριατική, Ιταλική Θάλασσα, ξαναγράφουν την «κυνολογική» ιστορία του Αλεξάνδρου, ανακαλύπτουν την << Αλβανική>> του καταγωγή και ο Πώρος (Ινδός βασιλέας) γίνεται Πύρρος και χαρίζει στον Αλέξανδρο << Αλβανούς>> κύνες!!! Φυσικά δεν μένουν έξω από το παιχνίδι και οι Βρεττανοί που ισχυρίζονται ότι ο δικός τους σκύλος μεταφέρθηκε εκεί από τους αρχαίους Φοίνικες. Τώρα πως έτρεφαν μέσα στα καράβια τους οι Φοίνικες επί μήνες ή χρόνια, που διαρκούσε το ταξίδι, αυτά τα τεράστια ζώα, μόνον τα Βικτωριανά μυαλά της εποχής μπορούσαν να εξηγήσουν.
Ευτυχώς μέσα στο χάος της ματαιόδοξης Εθνικιστικής υστερίας υπάρχουν άνθρωποι όπως M. Siber, Theodor Studer καί Albert Heim , που τοποθετούν το θέμα σε επιστημονικές βάσεις. Μαζί με καλλιτέχνες της εποχής όπως ο Landseer, Francisco Goya, δημιουργούν τις προϋποθέσεις γι' αυτό που εξελίσσεται αργότερα σε Federation Cynologique (F.C.I.). Στην σημερινή εποχή το ζήτημα της ονομασίας και το ποιος είναι ο πραγματικός Μολοσσικός κύων φθάνει με την φόρτιση που δημιούργησαν οι πρακτικές του 19ου και 20ου αιώνα. Οι επίσημοι πάντως οργανισμοί δεν δέχονται τον όρο Molossus και απλώς χαρακτηρίζουν αυτήν την ομάδα σκύλων-κυνών με την προσωνυμία Μολοσσοειδείς-Μαστιφοειδείς φυλές .
Το τραγικό της υπόθεσης βρίσκεται στη χώρα που γεννήθηκε η λέξη. Ο σύλλογος που δημιουργήθηκε για την αναβίωση της φυλής ξεχνά την περιγραφή του Ξενοφώντα «θηρευτικόν ή ακόλουθον τοις προβάτοις» και δίνει τη μισή ονομασία, Ελληνικός ποιμενικός σκύλος, αφήνοντας έτσι το χώρο ελεύθερο στην ματαιοδοξία να <<ανακαλύψει>> τον σκύλο του Αλεξάνδρου, τον σκύλο του Πύρρου και τέλος τον Ηπειρωτικό Μολοσσό.!!!
ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Δεν είναι λίγοι αυτοί που θα αναρωτηθούν εάν παίζει ρόλο η σωστή ετυμολογία ή αν αξίζει τον κόπο τόση έρευνα, για την ακριβή απόδοση ενός όρου. Η απάντηση είναι ανεπιφύλακτα ΝΑΙ. Γιατί μέσα από την ετυμολογία μπορούμε να ανακαλύψουμε έννοιες και χρήσεις που φωτίζουν το δικό μας παρελθόν.
Στην προκειμένη περίπτωση η έρευνα για το συγκεκριμένο ζώο, δεν αφορά μόνον αυτό αλλά και εμάς τους ανθρώπους, αφού ουσιαστικά μελετούμε τα στάδια του δικού μας πολιτισμού. Έχουμε λοιπόν ένα ζώο που έχει δύο προσδιοριστικούς όρους, Μολοσσικός και Βραχυκέφαλος κύων. Ο πρώτος προσδιορίζει την ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΗ περιοχή όπου αναπτύχθηκε και το πώς επέζησε στις ειδικές συνθήκες της. Ο δεύτερος προσδιορίζει τα μορφολογικά-βιολογικά χαρακτηριστικά που χρειάστηκε να εξελίξει για να επιβιώσει. Με άλλα λόγια το «αιτιατόν» του Αριστοτέλη. Όσον αφορά την εξέλιξή του έχουμε ένα ζώο που εξελίχθηκε διαφορετικά σε δύο περιοχές της γης. Ένα «γιγάντιο», που ζει στην Μέση Ανατολή μέχρι την Ινδία και ένα μικρότερο σε μέγεθος που ζει στην Κεντρική και Νότια Ευρώπη. Το γιατί συνέβη αυτό, την απάντηση ίσως δίνει το γεγονός ότι στην περιοχή αυτή της Ασίας δεν υπάρχει η αρκούδα, σε αντίθεση με την Ευρώπη όπου είναι ευρύτατα εξαπλωμένη. Άλλωστε αυτό ακριβώς συνέβη και με την ίδια την αρκούδα. Εξελιχθηκε σε πολλές παραλλαγές και μία από αυτές, που έχει πλέον εξαφανιστεί, ήταν η γιγάντια βραχυκέφαλη αρκούδα. Τώρα σχετικά με την ονομασία, δεν είναι δυνατόν να απαιτείς από έναν Νορβηγό ή Πακιστανό να γνωρίζει την Ελληνική Γλώσσα. Το απαιτείς όμως από έναν Έλληνα. Από την μία, είναι μεγάλη τιμή να ξέρεις ότι ο Ελληνικός όρος Μολοσσοειδές χαρακτηρίζει μια ομάδα σκύλων-κυνών. Από την άλλη, δεν δέχομαι την καταστρατήγηση της Γλώσσας και την διαστρέβλωση της Ιστορίας μου. Ως ερευνητής όμως ξέρω ότι κανένας σκύλος-κύων δεν υπέγραψε ποτέ σύμφωνο, που να ορίζει τα Εθνικά σύνο Τελικά ποια φυλή αντιπροσωπεύει τον πραγματικό Μολοσσικό κύνα; Η απάντηση είναι, καμία φυλή ξεχωριστά, αφού σε όλες υπάρχουν «Μολοσσικά» στοιχεία που διατηρήθηκαν στην προσπάθεια του ζώου να υπάρξει σε έναν κόσμο που διαρκώς αλλάζει. ρα μιας χώρας και με αυτήν την έννοια δεν υπάρχει Εθνικός σκύλος.