1. Η καταγωγή σκύλου-κύνα

2. Η Εξέλιξη του σκύλου-κύνα

3. Επανεξέταση της Καταγωγής του σκύλου

4. Βίοι Παράλληλοι

1. Οι περιπέτειες της λέξης Μολοσσός

2. Η εξέλιξη των Βραχυκεφάλων

1. Σχέση ανθρώπου-ζώων

2. Σκύλος-κύνας και ανθρώπινη κοινωνία

3. Η κυνοφιλία στην Ευρώπη

1. Η όραση του σκύλου

2. Η Ακοή του σκύλου

3. Η Οσμή του σκύλου

4. Ρύγχος - εγκέφαλος - Θερμορύθμιση

5. Παλαιονευρολογικη μελέτη του εγκεφάλου των Canidae

 

Λογότυποσ κυνοπαιδεία
English
Αρχική σελίδα
Επιστροφή στα άρθρα
Έρευνα μελέτες
copyright 2006-Cynopedia.com
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Dr. Pashaud

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΞΗΜΕΡΩΣΗΣ

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΣΤΗΝ ΚΥΝΟΛΟΓΙΑ

ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΧΡΩΜΑ ΣΤΑ ΖΩΑ

ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΠΟΥ ΔΙΕΠΟΥΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ "ΚΑΘΑΡΟΑΙΜΙΑ"

Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

Η εθελοντική συμβίωση σκύλου και ανθρώπου που ξεκίνησε πριν 10.000 χρόνια κατέληξε σήμερα σε μια απόλυτα εξαρτημένη σχέση. Ο σκύλος, ένα ζώο με ιστορία 35.000.000 χρόνων εξέλιξης, μπορεί να επιβιώσει πλέον μόνο μέσα στις συνθήκες που του προσφέρει ο άνθρωπος. Σήμερα, στον λεγόμενο ανεπτυγμένο κυνοφιλικό κόσμο, τα «καθαρόαιμα» σκυλιά αποτελούν περίπου το 35% του συνολικού πληθυσμού των σκύλων. Οι εκδηλώσεις, δηλαδή οι εκθέσεις που έχουν σχέση με τα «καθαρόαιμα», είναι σήμερα η πεμπτουσία αυτού που αποκαλείται οργανωμένη κυνοφιλία. Πώς όμως γεννήθηκαν οι φυλές, οι εκθέσεις και γενικά αυτό που αποκαλούμε οργανωμένη κυνοφιλία; Και τι σχέση έχει η σημερινή οργανωμένη κυνοφιλία με τις πρώτες προσπάθειες στην Ευρώπη;
Στον 18 αιώνα, παρά τον μεγάλο κίνδυνο λύσσας, η συντήρηση σκυλιών σε πόλεις και χωριά ήταν πλατιά διαδεδομένη. Το κυνήγι είναι υπόθεση των  ανωτέρων στρωμάτων, αποτελεί δε σχεδόν ιεροτελεστία για τους άνδρες και ο κυνηγετικός σκύλος είναι σε υπόληψη όπως στην ρωμαϊκή και στην κλασσική εποχή. Ο όρος «καθαρόαιμος» αφορούσε εκείνη την εποχή τον σκύλο που ακολουθούσε ένα συγκεκριμένο ίχνος χωρίς να μπερδεύεται από άλλα ίχνη. Για τους γεωργούς επίσης εκείνης της εποχής «καθαρόαιμο» είναι το δυνατό και υγιές σκυλί που ακολουθεί χωρίς να δαγκώνει, που δεν κυνηγά άλλα κατοικίδια και που προστατεύει όλη την γεωργική αυλή. Με λίγα λόγια ο σκύλος είναι πανταχού παρών και παρουσιάζει σίγουρα διαφορές στην εμφάνιση, αλλά κανείς δεν βλέπει κάποιες ράτσες (φυλές) σ’ αυτόν. Στα μέσα όμως του 19ου αιώνα, στον καιρό της Γαλλικής Επανάστασης και λίγο μετά από αυτήν, έχουμε πολλές αλλαγές. Στη Γερμανία π.χ. σκύλος των βοσκών γίνεται ο Γερμανικός Ποιμενικός. Εκείνη την εποχή Ελβετοί κυνολόγοι όπως Siber,Strebel,Heirn για να αναφέρω μερικά ονόματα, συλλέγουν τα ωραιότερα ζώα των γεωργών, τα κατατάσσουν και τα ζευγαρώνουν στο εξής, αυστηρά μεταξύ τους.
Έτσι άρχισαν να δημιουργούνται από τα «ανώνυμα» σκυλιά οι νέες ράτσες (φυλές). Βέβαια τα εμπόδια ήταν πολύ μεγάλα αφού πολλά σκυλιά ήταν ευνουχισμένα και ο άνθρωπος μόνο για τις ικανότητές τους. Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί το λεγόμενο χασαπόσκυλο της Κεντρικής Ευρώπης, ονομασία που είχαν πολλές φυλές με τα σημερινά δεδομένα, που όμως τότε τις θεωρούσαν όλες ως μία. Το Rottweiller, το Appenzell, το Entiebucher, και το Great Swiss Mountain Dog, το Cane Corso φυλές που σήμερα είναι απολύτως διαχωρισμένες μεταξύ τους, τότε αποτελούσαν έναν τύπο σκύλου, αφού έκαναν την ίδια δουλειά και είχαν περίπου τους ίδιους χρωματισμούς. Αυτή την εποχή διοργανώνονται και οι πρώτες εκθέσεις, όπου εκτροφείς και ιδιοκτήτες συναγωνίζονται σ’ αυτές τις εκδηλώσεις που είναι περισσότερο ζωοπανηγύρεις.
Για τους περισσότερους συμμετέχοντες αρκούσε ένας ημίαιμος σκύλος που απλά ήταν φύλακας σπιτιού, κοπαδιού ή μεταφορικό μέσο. Σ’ αυτές τις πρώτες εκθέσεις υπάρχει σαφής διαχωρισμός μεταξύ σκύλων «πολυτελείας», «χρησίμων» (εργασίας) και κυνηγετικών σκύλων. Οι κυνηγετικοί σκύλοι δεν θεωρούνταν ότι συνδύαζαν τα πλεονεκτήματα των δύο άλλων ειδών. Η σωματική αρμονία, οι συγκεκριμένοι χρωματισμοί δεν παίζουν κανένα ρόλο αφού το ζητούμενο ήταν η σωματική ρώμη, ο χαρακτήρας και οι επιδόσεις σε διάφορες εργασίες. Ας δούμε λοιπόν πως ξεκίνησε η οργανωμένη κυνοφιλία στις διάφορες χώρες της Ευρώπης.
ΑΓΓΛΙΑ
Η πρώτη έκθεση κυνηγετικών και άλλων σκύλων διοργανώθηκε από τις 25 μέχρι τις 30 Μαϊου 1863, με 1967 ζώα. Το 1873 ιδρύθηκε το πρώτο Kennel Club με πρόεδρο τον πρίγκιπα της Ουαλίας και με μέλη μόνον πρόσωπα της υψηλής αριστοκρατίας. Σε αντίθεση όμως με την Ηπειρωτική Ευρώπη, η εκτροφή και η κατοχή σκύλων είναι διαδεδομένη και στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Μια απογραφή του 1869 έδειξε 1.068.000 ζώα. Μόνο για το κυνήγι της αλεπούς, το 1899 υπήρχαν 221 κοπάδια με 36 σκύλους το καθένα. Σε έγγραφο του 1889 αναφέρεται ότι ο τζίρος από την εκτροφή σκύλων ήταν περίπου 100.000 Αγγλικές λίρες! Τότε διοργανώνονται κυνηγετικοί αγώνες καθώς και αγώνες δρόμου με Pointer Setter και ποιμενικούς που ικανοποιούσαν μεταξύ των άλλων το πάθος των Άγγλων για στοιχήματα. Η Αγγλία δίκαια θεωρείται ως η μητρόπολη της κυνοφιλίας αφού εκείνη την εποχή η εκτροφή είναι διαδεδομένη σε όλα τα κοινωνικά στρώματα.
ΓΕΡΜΑΝΙΑ
Στη Γερμανία μέχρι το 1871 ο κατακερματισμός σε δεκάδες φέουδα δεν βοηθούσε στην ανάπτυξη της κυνολογίας. Το 1879 διάφοροι Βορειογερμανικοί σύλλογοι δημιούργησαν μία επιτροπή με σκοπό ένα κοινό γενεαλογικό βιβλίο. Μη κυνηγετικές φυλές δεν έγιναν δεκτές. Αντίθετα στην Νότια Γερμανία, την πατρίδα του Rottweiller, Leonberger, Schnauser και Γερμανικού Ποιμενικού έγιναν κινήσεις που οδήγησαν στην Ομοσπονδία συλλόγων της Βυτεμβέργης (1908). Στη Γερμανία κάθε μεγάλη έκθεση βρισκόταν υπό την επίβλεψη της βασιλικής ή άλλης αριστοκρατικής οικογένειας, κάτι που δείχνει πως οι πρωτοβουλίες ξεκινούν πάντα από την αριστοκρατία.
ΑΥΣΤΡΙΑ
Το 1883 ιδρύθηκε ο Αυστριακός σύλλογος εκτροφέων από μέλη πολλών τοπικών συλλόγων της Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας.  Το 1883, το 1885 και το 1886 έγιναν στη Βιέννη επιτυχείς εκθέσεις που ήταν πολύ ενδιαφέρουσες για το λόγο ότι παρουσιάστηκαν πολλές άγνωστες φυλές από τα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη. Στην Αυστροουγγαρία ίσχυε ότι και στην Γερμανία. Οι κυνολογικές πρωτοβουλίες ξεκινούν πάντα από την αριστοκρατία.
ΓΑΛΛΙΑ
Η πρώτη έκθεση σκύλων έγινε στα πλαίσια της Παγκόσμιας Έκθεσης το 1867 στο Παρίσι. Και στην Γαλλία η βάση της κυνολογίας είναι οι κυνηγετικές φυλές, αφού το κυνήγι για τη Γαλλία είναι παράδοση που φτάνει μέχρι το Μεσαίωνα.
ΙΤΑΛΙΑ
Εδώ η βάση της οργανωμένης κυνοφιλίας τέθηκε το 1881 με μία έκθεση στο Μιλάνο και με την ίδρυση του Kennel Club Italiano ένα χρόνο αργότερα
ΕΛΒΕΤΙΑ
Η Ελβετία, σε αντίθεση με τις άλλες χώρες της ηπειρωτικής Ευρώπης έχει αναπτύξει μια κοινωνία που βασίστηκε στους πολυετείς κοινωνικούς και θρησκευτικούς αγώνες που προηγήθηκαν. Αν και εκείνη την εποχή δεν υπάρχουν κυνολογικοί σύλλογοι ανάλογοι με αυτούς που υπάρχουν στην Αγγλία, η ανάπτυξη της κυνολογίας βρίσκεται στο ψηλότερο επίπεδο. Οι λόγοι κυρίως δύο: Οι άνθρωποι που ασχολήθηκαν με αυτό το αντικείμενο είναι στην συντριπτική του πλειοψηφία ιδιαίτερα μορφωμένοι και μάλιστα με ακαδημαϊκή μόρφωση.
Η φυλή του σκύλου του Αγίου Βερνάνδου.
Ενώ τα Ελβετικά κυνηγετικά σκυλιά εκτρέφονται σε τοπικό επίπεδο, μια φυλή που εκτρέφεται κυρίως σε μοναστήρι απέκτησε φήμη και ταυτόχρονα παγκόσμια εξάπλωση. Μια ανεπιτυχής προσπάθεια διασταύρωσης του κοντότριχου σκύλου, ο οποίος είναι και ο αρχαϊκός τύπος, με Newfoundland ή κατ’ άλλους με Great Pyrenees έδωσε ως αποτέλεσμα τον μακρύτριχο τύπο. Το σκυλί αυτό, δηλαδή ο μακρύτριχος τύπος, ο οποίος αποδείχθηκε ότι δεν ήταν ο ενδεδειγμένος τύπος για εργασία σε χιόνι και πάγο άρχισε να απομακρύνεται από το μοναστήρι υπό μορφή δωρεών σε ευεργέτες και δωρητές του μοναστηριού. Κατακτητές όπως ο Ναπολέων και πολλοί τουρίστες, ιδιαίτερα από την Αγγλία, οι οποίοι επισκέπτονταν το μοναστήρι,  έπαιρναν ως δώρα εντυπωσιακά ζώα. Το 1840 η βασίλισσα της Αγγλίας Βικτωρία αγόρασε δύο σκυλιά και με την προτροπή της το εμπόριο μεταξύ Ελβετίας και Αγγλίας άρχισε να ανθίζει.
Η ανάπτυξη ήταν τέτοια που το 1860 στις εκθέσεις στην Αγγλία δημιουργήθηκε ιδιαίτερη κατηγορία για τον σκύλο του Αγίου Βερνάνδου, ενώ το 1881 ιδρύθηκε το πρώτο Club Αγίου Βερνάνδου στη Βρετανία. Οι Άγγλοι εκτροφείς έθεσαν νέα κριτήρια για την φυλή και έφτασαν μάλιστα στο σημείο να χαρακτηρίζουν την Αγγλία σαν χώρα καταγωγής του Αγίου Βερνάνδου. Ακόμα και σήμερα το σύμβολο των περίφημων CRAFT είναι ο σκύλος του Αγίου Βερνάνδου. Ανάλογες καταστάσεις δημιουργήθηκαν και στη Γαλλία και στη Γερμανία, στην τελευταία μάλιστα έφτασαν στο σημείο να ξεχωρίζουν τα «Αλπικά σκυλιά» από τα άλλα μεγάλου τύπου μολοσσοειδή. Γεγονός πάντως είναι ότι ο σκύλος του Αγίου Βερνάνδου χρησιμοποιήθηκε σαν βάση εκτροφής όλων των γνωστών σήμερα τύπων μολοσσοειδών. Το πολίτευμα της Ελβετίας δεν ήταν μοναρχικό όπως στις άλλες χώρες της  Ευρώπης και το δικαίωμα του κυνηγιού δεν ήταν αποκλειστικά δικαίωμα της αριστοκρατίας. Το κυνήγι στην Ελβετία ήταν παραδοσιακό δικαίωμα των πολιτών. Οι κυνηγοί, μέσα από μια βάρβαρη συνήθεια, προτιμούσαν να σκοτώνουν τα νεαρά (αδύναμα) ή ηλικιωμένα ζώα παρά να τα δωρίζουν σε τρίτους. Μ' αυτόν τον τρόπο, χωρίς να υπάρχει πρόθεση, διατήρησαν τις φυλές αναλλοίωτες.
Πράγμα που το παρατήρησε ένας νεαρός δασοπόνος της εποχής, ο Μ.Siber και άρχισε τις μελέτες του επάνω στις τοπικές κυνηγετικές φυλές. Στις 4 μέχρι τις 11/9/1881 γίνεται ουσιαστικά η πρώτη έκθεση στη Ζυρίχη. Σ’ αυτή την έκθεση τα γερμανικά σκυλιά Leonberger κρίθηκαν ως μη «καθαρόαιμα» για να μην διακινδυνεύσουν την θέση των σκύλων του Αγίου Βερνάνδου. Στα πλαίσια της μεγάλης έκθεσης της Ζυρίχης που διοργανώθηκε στις 8 με 12/6/1883 και επιμελώς προετοιμάστηκε από τον M.Siber έγινε η 3η Ελβετική έκθεση σκύλων. Παρουσιάστηκαν 350 σκυλιά, 25 κουτάβια και δόθηκαν ως βραβεία 5 επίχρυσα, 20 ασημένια και 30 χάλκινα μετάλλια, καθώς και 1.000 Ελβετικά φράγκα. Σ’ αυτήν ακριβώς την έκθεση ιδρύθηκε η Ελβετική Κυνολογική Εταιρεία (S.K.G.) από 26 κυνολόγους της εποχής.
Οι άνθρωποι αυτοί ήταν γιατροί, φυσικοί, μαθηματικοί, ακαδημαϊκοί, δασοπόνοι, φυσιοδίφες και παλαιοντολόγοι. Στις 15/9/1883 εγκαταστάθηκε η επιτροπή γενεαλογικού βιβλίου και προχώρησε στις πρώτες 81 καταχωρήσεις. Για να ενισχύσει τους δεσμούς της με το εξωτερικό η S.K.G.  αναγνώρισε τα βιβλία άλλων Εθνικών συλλόγων με εξαίρεση αυτά της Αγγλίας. Στην αρχή στα βιβλία καταχωρούνταν μόνον σκυλιά που έπαιρναν 1ο και 2ο βραβείο. Αργότερα άλλαξε αυτός ο τρόπος της καταχώρησης και δικαίωμα εγγραφής αποκτούσαν σκύλοι που παρουσιάζονταν στην αρμόδια επιτροπή. Τα πρώτα pedigree της Ευρώπης, είναι πια γεγονός, περιέχουν βασικές περιγραφές και σκίτσα γνωστών καλλιτεχνών της εποχής. Μέχρι την 1/3/1884 ο κατάλογος της S.K.G. περιέχει 164 ονόματα. Από αυτά τα 20 φέρουν ακαδημαϊκό τίτλο και υπάρχουν και 3 γυναικεία ονόματα. Το 1887 δημιουργείται ο πρώτος κανονισμός εκθέσεων. Οι προς βαθμολογία σκύλοι μπορούσαν να ταξινομηθούν με τα εξής κριτήρια:
Κατηγορία νικητών: Σκύλοι που πήραν 1η θέση σε εκθέσεις.
-Περιορισμένη κατηγορία: Για σκύλους που δεν είχαν πάρει κανένα βραβείο.
-Κατηγορία Νέων Ζώων: Δεν έχουν πάρει μέρος σε εκθέσεις.
-Κατηγορία Ζευγαριών: Ζώα με όμοιο τρίχωμα και χρώμα, ανεξαρτήτως φύλου.
-Κατηγορία Ομαδική: Για τρεις και περισσότερους σκύλους και των δύο φύλων.
-Κατηγορία Ανιχνευτών.
-Κατηγορία Οσφρηστών: Για Teckel, Terrier.
-Κατηγορία Κολυμβητών: Για σκύλους που πέρασαν επιτυχώς μια εξέταση στο νερό.
-Κατηγορία πώλησης: Για σκυλιά προς πώληση που έπρεπε όμως να είναι δηλωμένα σε μία από τις πιο πάνω κατηγορίες.
-Puppy: Κατηγορία για σκύλους Αγίου Βερνάνδου σε ηλικία 6-18 μηνών.
Η διάρκεια των εκθέσεων ήταν αρχικά 3 έως 7 ημέρες, μειώθηκε όμως το 1890 σε 2 ημέρες, κάτι που εφαρμόζεται με επιτυχία μέχρι σήμερα. Το σύστημα βαθμολογίας στις εκθέσεις που εγκρίθηκε στις 4/10/1883 προέβλεπε τα παρακάτω:
Κεφάλι και έκφραση 20
Λαιμός σβέρκο 5
Ωμοπλάτη 5
Στήθος 5
Νύχια 5
Τρίχωμα 10
Κορμός 10
Ουρά 5
Μηρός και πόδι 10
Μέγεθος, διαστάσεις 15
Χρώμα  10
Σύνολο   100       (50 με 60 βαθμοί έδιναν το 1ο μετάλλιο)
Εκείνο πάντως που έπαιζε αποφασιστικό ρόλο ήταν η οικονομική κατάσταση του S.K.G. Στήν αρχή η S.K.G. αναλάμβανε μόνη της την πληρωμή των βραβείων. Εκτός από τις εισφορές των μελών άλλες πηγές ήταν: Το μονοπώλιο της τροφής των ζώων κατά την διάρκεια της έκθεσης Το 10% της τιμής αγοράς και πώλησης ζώων κατά την διάρκεια της έκθεσης. Οι κριτές της εποχής είναι οι ιδρυτές και τα μέλη του προεδρείου. Τα ονόματα του Theophil Studer και του Albert Heim δείχνουν το επίπεδο της τότε Ελβετικής οργανωμένης κυνοφιλίας. Τα καλύτερα σκυλιά έπαιρναν το 1ο , 2ο και 3ο βραβείο και αργότερα καθιερώθηκε και το 4ο. Οι σκύλοι που ακολουθούσαν έπρεπε να αρκεστούν στους χαρακτηρισμούς «υψηλώς άξιος επαίνου», «άξιος επαίνου» ενώ τα υπόλοιπα τον βάρβαρο χαρακτηρισμό «κατώτερο υλικό».
Η μεταφορά των σκυλιών στις εκθέσεις γίνονταν με άμαξα ή συνήθως με τον σιδηρόδρομο. Στην αρχή γίνονταν σε κλουβιά που ήταν τοποθετημένα μεταξύ των τροχών βαγονιού αποσκευών και μεταφοράς ζώων, ένα πραγματικό μαρτύριο για τα σκυλιά λόγω κρύου, ζέστης και θορύβου. Μετά από διαμαρτυρίες επιτράπηκε η τοποθέτηση των κλουβιών στο χώρο των αποσκευών. Ένα θέμα το οποίο δημιουργήθηκε εκείνη την εποχή ήταν αν έπρεπε οι κριτές να έχουν τον κατάλογο με τα βραβεία και τους επαίνους για σκυλιά από προηγούμενες εκθέσεις. Ήταν και είναι ένα θέμα που χωρίζει ακόμη και σήμερα τους ειδικούς. Αυτό όμως που μας βοηθάει να καταλάβουμε το κλίμα της εποχής ήταν οι τιμές για τα σκυλιά ράτσας. Ένα απόσπασμα που προέρχεται από καταλόγους των ετών 1883-1888 μας δίνει τις ακόλουθες τιμές: Άγιοι Βερνάρδοι 300-10.000 φράγκα, Φοξ Τερριέ, Αγγλικά Μπουλντόγκς και Σέττερς μέχρι 2.000 φράγκα, Πόιντερς 500-5.000 φράγκα, Ελβετικά κυνηγετικά σκυλιά μέχρι 200 φράγκα και Γερμανικοί Ποιμενικοί 100-200 φράγκα. Στην έκθεση του 1887 ο ακριβότερος σκύλος στον κατάλογο ήταν ένας πολύ-πρωταθλητής στο αστρονομικό ποσό για την εποχή των 125.000 φράγκων. Για να καταλάβει κανείς πόσο κόστιζε ένα σκυλί ράτσας ράτσας αναφέρουμε ότι ο ετήσιος μισθός ενός δημοσίου υπαλλήλου της εποχής ήταν 1.800 φράγκα ενώ ενός εργάτη 1.300 φράγκα. Κάτι που δείχνει ότι τα σκυλιά ράτσας ήταν μόνον για άτομα μεγάλης οικονομικής ευχέρειας.
ΣΗΜΕΡΑ
Οι εξελίξεις σήμερα στην Ευρώπη έχουν πλήρως διαφοροποιηθεί από το παρελθόν. Η παρατήρηση και η επιστημονική έρευνα του παρελθόντος έχουν αντικατασταθεί από το marketing. Ταυτόχρονα, η είσοδος νέων χωρών όχι μόνον δεν ενδυνάμωσε την επιστημονική έρευνα, αλλά αντίθετα επέφερε την εμπορευματοποίηση του ζώου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Ελλάδα. Ο άνθρωπος που ξεκίνησε την όλη προσπάθεια στην Ελλάδα τις δεκαετίες του 1960 και 1970 ήταν ο κτηνίατρος κ. Σταύρος Μπασουράκος. Ένας λαμπρός επιστήμονας με τεράστιες γνώσεις.  Δυστυχώς οι άνθρωποι που ακολούθησαν, μη έχοντας τις δικές του γνώσεις, το μόνο που κατάφεραν ήταν να καταστρέψουν την όλη προσπάθεια αφού η συμμετοχή κοινού και σκύλων βαίνει συνεχώς συρρικνούμενη. Ο λόγος; Ποτέ τους δεν ενδιαφέρθηκαν να μάθουν τι είναι προσαγωγός μυς, σαρκόδοντα κτλ, δηλαδή ποτέ τους δεν έμαθαν τι είναι το θηλαστικό κύνας-σκύλος.
Επίλογος
Όπως είναι σχετικά εύκολο να καταλάβει ο αναγνώστης, οι περισσότεροι κανονισμοί των σημερινών αγώνων προήλθαν από κανονισμούς εκείνης της εποχής. Αλλά και η δημιουργία της σημερινής κυνολογικής πραγματικότητας (F.C.I) σχετίζεται με εκείνη την εποχή. Η δημιουργία των σημερινών φυλών ξεκίνησε τότε από φιλόζωους ή τους αριστοκράτες που έβλεπαν «χρηστικά» το σκυλί. Σ’ ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη δεν υπήρχε επιστημονική κατάρτιση και διαχείριση των φυλών των σκύλων. Η μοναδική χώρα της Ευρώπης που η εκτροφή σκύλων τέθηκε εξαρχής σε επιστημονική βάση ήταν η Ελβετία. Βλέπουμε λοιπόν ότι η πολύ ισχυρή παρουσία της λεγόμενης «Ελβετικής Σχολής» σήμερα έχει άμεση σχέση με το παρελθόν. Το τι πρόσφερε στην παγκόσμια οργανωμένη κυνοφιλία η παραπάνω σχολή φαίνεται χαρακτηριστικά σε ένα απόσπασμα από μελέτη του Albert Heim:
«Ο άνθρωπος καλείται να παίξει το ρόλο της φύσης όσον αφορά το μέλλον του σκύλου. Από τους αγώνες πρέπει να διαλέγουμε τα καλύτερα παραγωγικά ζώα ώστε να εξασφαλιστεί η διατήρηση των φυλών. Πράγμα που αν δεν το κάνουμε εμείς δεν υπάρχει προοπτική για τον καλύτερο φύλλο του ανθρώπου» Δυστυχώς σήμερα η εμπορευματοποίηση του ζώου μάλλον  επιβεβαιώνει τους φόβους του Albert Heim.
Barry ο πιο διάσημος «σκύλος διάσωσης» της ιστορίας (40 επιβεβαιωμένες διασώσεις). Το ταριχευμένο σώμα του κοσμεί
την είσοδο του ιδρύματος  Άλμπερτ Χάϊμ στο Μουσείο Φυσικής
Ιστορίας της Βέρνης. Η  επιγραφή που το συνοδεύει αναφέρει:
σκύλος του Αγίου Βερνάνδου Μολοσσίδης.