1. Η καταγωγή σκύλου-κύνα

2. Η Εξέλιξη του σκύλου-κύνα

3. Επανεξέταση της Καταγωγής του σκύλου

4. Βίοι Παράλληλοι

1. Οι περιπέτειες της λέξης Μολοσσός

2. Η εξέλιξη των Βραχυκεφάλων

1. Σχέση ανθρώπου-ζώων

2. Σκύλος-κύνας και ανθρώπινη κοινωνία

3. Η κυνοφιλία στην Ευρώπη

1. Η όραση του σκύλου

2. Η Ακοή του σκύλου

3. Η Οσμή του σκύλου

4. Ρύγχος - εγκέφαλος - Θερμορύθμιση

5. Παλαιονευρολογικη μελέτη του εγκεφάλου των Canidae

 

Λογότυποσ κυνοπαιδεία
English
Αρχική σελίδα
Επιστροφή στα άρθρα
Έρευνα μελέτες
copyright 2006-Cynopedia.com
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Dr. Pashaud

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΞΗΜΕΡΩΣΗΣ

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΣΤΗΝ ΚΥΝΟΛΟΓΙΑ

ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΧΡΩΜΑ ΣΤΑ ΖΩΑ

ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΠΟΥ ΔΙΕΠΟΥΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ "ΚΑΘΑΡΟΑΙΜΙΑ"

Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

Σκύλος και ανθρώπινη κοινωνία
                                                                                                Από τον Περικλή Κοσμόπουλο

Ο σκύλος υπήρξε το πρώτο ζώο που εξημερώθηκε από τον άνθρωπο. Η αντιμετώπισή του όμως στο πέρασμα του χρόνου χαρακτηρίζεται από αντιφάσεις. (εδώ μπαίνει η φωτο από sketchbyLandseerτα γράμματα είναι έντονα και άσπρα μέσα στην φωτογραφία)

Ο σκύλος υπηρέτησε όλες τις τάξεις των ανθρώπων και επηρέασε βασιλείς, ανθρώπους του πνεύματος, ζητιάνους και μεγιστάνες του πλούτου. Η προσφορά του σκύλου εξυμνήθηκε με κάθε μορφή έκφρασης του ανθρώπου όπως η ζωγραφική, γλυπτική, ποίηση, λογοτεχνία, τραγούδια, μύθους και παραμύθια. Ιδιαίτερα από το θέατρο, τον κινηματογράφο και την μικρή οθόνη όπου πολλά σκυλιά έγιναν διασημότητες.
Από την άλλη όμως αντιμετωπίστηκε ως μιαρός, επικίνδυνος φορέας μικροβίων, σύμβολο μισητών κοινωνικών τάξεων και διαβολικό δημιούργημα. Το ουρλιαχτό του σκύλου, σύμφωνα με ευρύτατα διαδεδομένη πρόληψη, θεωρήθηκε προμήνυμα θανάτου και το ζώο σχετίστηκε με τους ψυχοπομπούς δαίμονες του Άδη (Κέρβερος κ.α.). Προμήνυμα κακού θεωρήθηκε από παλιά η εμφάνιση σκύλου σε όνειρο. Σε ονειροκριτικά του 8ου π.Χ. αιώνα αναφέρεται «Δηγμός κυνών δείκνυσιν εχθρικήν βλάβην.»
Η αντιφατική αντιμετώπιση του σκύλου από τον άνθρωπο συνοψίζεται στις δύο παρακάτω ετερόκλητες φράσεις:
«Ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου» και «γιε της σκύλας».
Για να καταλάβουμε καλύτερα το νόημα αυτών των φράσεων ο μόνος τρόπος είναι να γνωρίσουμε το ίδιο το ζώο. Τον σκύλο.
Να τον γνωρίσουμε μέσα από την γνώση που προσφέρει η Παλαιοντολογία, η Βιολογία, η Ιατρική και η Ιστορία.
Στο άρθρο «Η καταγωγή του σκύλου» (υπερδεσμός) προσπάθησα να παρουσιάσω στους αναγνώστες την άποψη παλαιοντολόγων επιστημόνων ότι ο σκύλος και ο λύκος έχουν κοινό πρόγονο και ότι η παρουσία του σκύλου στον πλανήτη είναι χρονικά μεγαλύτερη από αυτήν του λύκου και σίγουρα μεγαλύτερη του ανθρώπου.
Σ’ αυτό το άρθρο θα προσπαθήσω να εξηγήσω με ιστορικά γεγονότα και καταστάσεις ορόσημα, την συμβίωση του σκύλου με τον άνθρωπο.
Η προσέγγιση όμως του θέματος παρουσιάζει δύο ιδιομορφίες ή κινδύνους αν θέλετε. Πρώτον, ουσιαστικά γίνεται σχολιασμός ανθρώπινων κοινωνιών για τις οποίες υπάρχουν πολλές διαφορετικές θεωρίες και δεύτερον, ανατρέπονται πολλές αντιλήψεις σχετικά με την προέλευση των φυλών του σκύλου. Τους κινδύνους αυτούς τους σέβομαι και θα προσπαθήσω να τους αντιπαρέλθω με τεκμηριωμένες αποδείξεις.
«Νεολιθική Εποχή»
Το αν ο canis familiaris πλησίασε τον πρωτόγονο άνθρωπο ή συνέβη το αντίθετο δεν έχει ακόμη διευκρινιστεί πλήρως. Το πιθανότερο είναι ότι και τα δύο θηλαστικά, δίποδο και τετράποδο, μοιράζονταν τους ίδιους χώρους εύρεσης τροφής και η σχέση τους ήταν ανταγωνιστική και συμπληρωματική ταυτόχρονα.
Ανταγωνιστική επειδή και τα δύο είδη κυνηγούσαν τα ίδια θηράματα και συμπληρωματική αφού και τα δύο είδη τρέφονταν από διαφορετικά τμήματα της ίδιας τροφής.
Το σίγουρο είναι ότι περίπου το 15.000 π.Χ. έχουμε παραστάσεις κυνηγετικής συνεργασίας σε βράχους.
Μπορούμε να πούμε όμως ότι ο σκύλος έχει γίνει κατοικίδιο ζώο;
Σίγουρα όχι, αφού ο άνθρωπος και ο σκύλος δεν έχουν μόνιμο χώρο κατοικίας. Αυτό γίνεται αρκετά αργότερα, περίπου στο 6.500 π.Χ., εποχή που έχουμε ευρήματα κοινής ταφής ανθρώπου και σκύλου. Το εκπληκτικό των παραστάσεων είναι ότι αναγνωρίζονται σχετικά εύκολα οι φυλές του σκύλου, όπως τουλάχιστον τις εννοούμε σήμερα. Οι παραστάσεις αυτές φαίνεται να επιβεβαιώνουν την άποψη των επιστημόνων του Albert Heim (Ελβετία) και πολλών Πανεπιστημίων ότι ο διαχωρισμός των σκύλων (φυλές) είναι αποτέλεσμα φυσικής εξέλιξης και προσαρμογής και όχι έργο του ανθρώπου.
«Αίγυπτος»
Οι πρώτες καταγραφές για εκτροφή εξημερωμένου σκύλου μας έρχονται από την χώρα των Φαραώ. Από την αυτοκρατορία της γνώσης και της επιστήμης, που όμως βρίσκονται καλά κρυμμένες στους ναούς του Θεού Φαραώ από το πανίσχυρο Ιερατείο. Ο σκύλος εκτρέφεται επιλεκτικά ώστε να βελτιωθούν οι επιδόσεις του στο σπορ των ολίγων, το κυνήγι. Οι εμπειρίες που συγκεντρώνονται αποφέρουν το πρώτο pedigree της ιστορίας (3.000 π.Χ. Μένες ο 1ος). Ο σκύλος θεοποιείται (Άννουβις) και διακρίνεται σε φυλές που απεικονίζονται σε παραστάσεις. Και όλες απεικονίζουν σκύλους κυνηγιού. Απουσιάζει εντελώς ο σκύλος φύλακας, ο σκύλος συντροφιάς, ο σκύλος του απλού ανθρώπου. Σχεδόν πλήρης απουσία του σκύλου από ταφικά ευρήματα απλών ανθρώπων. Αντιθέτως, βρίσκουμε εντυπωσιακές σε ποιότητα και ποσότητα πληροφορίες σε ταφικά ευρήματα των Φαραώ. Η απόλυτη εξειδίκευση. Οι σκύλοι συγκεκριμένης χρήσης και εκτροφής, για τους θεϊκούς ηγέτες που δίνουν εντυπωσιακή σταθεροποίηση σε φυλές σκύλων που διατηρούνται μέχρι τις μέρες μας.
«Μεσοποταμία»
Στις αχανείς εκτάσεις από την Ινδία μέχρι τα παράλια της Μικράς Ασίας επικρατούν κατά διάφορες εποχές λαοί σκληροί, πολεμικοί. Οι Σουμέριοι, οι Ασσύριοι, οι Χετταίοι, οι Βαβυλώνιοι, οι Μήδοι και οι Πέρσες.
Οι λαοί αυτοί αναπτύσσουν ένα άλλο είδος σκύλου, κατάλληλο για κυνήγι μεγάλων ζώων, αλλά και για πόλεμο. Ένα ζώο με μεγάλη μυϊκή μάζα, σκληρό και αποτελεσματικό στο να καταβάλλει μεγάλα χορτοφάγα θηράματα, να συμμετέχει στο κυνήγι μεγάλων σαρκοφάγων και να σκορπά τον τρόμο στους εχθρούς τους. Ο σκύλος φύλακας γεννιέται σαν έννοια στην Μεσοποταμία. Διακρίνεται σε δύο τύπους, έναν βαρύ και έναν ελαφρύτερο, που χαρακτηρίζονται από μεγάλο κεφάλι και ιδιαίτερα μυώδες σώμα. Ο πρόγονος όλων των σημερινών μολοσσοειδών φυλών. Οι παραστάσεις που έχουμε στην διάθεσή μας καταπλήσσουν με την φοβερή ομοιότητα με τα σημερινά St Bernard, Mastino, Rottweiler κτλ.
Γίνονται γνωστοί στον υπόλοιπο κόσμο σαν Ινδικοί κύνες, μέσα από τις περιγραφές του Ηρόδοτου.
Ο μύθος της «κατασκευής» αυτών των φυλών από Γερμανούς, Ελβετούς και Ιταλούς δεν φαίνεται να είναι βάσιμες.
«Ελλάδα»
Στην Ελληνική Μυθολογία ο σκύλος προβάλλει σαν ζώο με εξαιρετικές αρετές, όπως πίστη και αφοσίωση (Άργος), ικανός σύντροφος στο κυνήγι (Καλυδώνιος Κάπρος), αλλά και σαν δαίμονας (Κέρβερος).
Στην αρχαία Ελλάδα ο σκύλος αντιμετωπίζεται διαφορετικά από τις γειτονικές αυτοκρατορίες. Ανήκει σε όλους και όχι μόνον στον μονάρχη ή στους λίγους. Μια φυσιολογική κατάληξη από την κοινωνία που δημιούργησε την πόλη-κράτος και τον θεσμό του πολίτη. Η έννοια κατοικίδιο, όπως την εννοούμε σήμερα, γεννήθηκε στην Ελλάδα.
Στους Κλασικούς και Αλεξανδρινούς χρόνους ο σκύλος τυγχάνει επιστημονικής μελέτης που αποδίδει την πρώτη ταξινόμηση φυλών (Ξενοφώντας), το πρώτο κυνολογικό-ζωοτεχνικό σύγγραμμα της ιστορίας (Αριστοτέλης), την πρώτη νομοθετική ρύθμιση περί κακοποίησης σκύλων (Κοινό των Θεσσαλών) και τέλος την προσφώνηση των σκύλων με ανθρώπινα ονόματα. Ουσιαστικά η κυνολογία και η κυνοφιλία γεννήθηκαν στην Ελλάδα.
«Ρώμη»
Ο Ρωμαϊκός κόσμος ενσωματώνει όλες τις αρχαίες κοινωνίες και πολιτισμούς. Φυσικά και όλες τις αντιλήψεις περί σκύλου. Κάτω από το Pax Romana συνυπάρχει ο κυνηγετικός, ο σκύλος φύλακας, ο πολεμικός σκύλος, ο κατοικίδιος και καθιερώνεται ο σκύλος θέαμα στην αρένα.
Ακριβώς αυτή η τελευταία χρήση του σκύλου γεννά και το επάγγελμα του εκτροφέα. Ακολουθούν την εκ διαμέτρου αντίθετη άποψη από τον Αριστοτέλη «μην αναμειγνύετε τις φυλές» και εμφανίζουν σκύλους που προέρχονται από διασταύρωση φυλών.
Ταυτόχρονα οι Ρωμαϊκές λεγεώνες μεταφέρουν τα σκυλιά τους στα πέρατα της Αυτοκρατορίας. Διασταυρώσεις αυτών των ζώων με τοπικές φυλές δημιουργούν τους προγόνους πολλών σημερινών φυλών.
«Μεσαίωνας»
Εποχή σκότους, δεισιδαιμονίας και αμάθειας, με τρομερές επιπτώσεις και στην κυνοτεχνία. Η εξέλιξη διακόπτεται και περίεργες αντιλήψεις εμφανίζονται (το 420 μ.Χ. ο Άγιος Αυγουστίνος ανακοινώνει την θεωρία του περί λυκανθρώπων!!!). Μερικές φυλές επιβιώνουν απλά και μόνον επειδή οι ικανότητές τους συμπίπτουν με τα ήθη και έθιμα της εποχής. Ελάχιστες οι φωτεινές εξαιρέσεις (το 560 μ.Χ. ο Άγιος Αντώνιος ανακηρύσσεται προστάτης των σκύλων). Ταυτόχρονα είναι και η εποχή της μετανάστευσης των Βορείων λαών (Βίκινγς). Μαζί και η μετανάστευση των σκύλων τους (874 μ.Χ. ο Νορβηγικός Buhund στην Ισλανδία, το 1066 μ.Χ. ο Γουλιέλμος ο κατακτητής φέρνει το Bloodhound στην Αγγλία).
Οι συνθήκες βελτιώνονται γύρω στον 14ο αιώνα εξ αιτίας κάποιων πεφωτισμένων μοναρχών, αλλά κυρίως χάρη στους Φραγκισκανούς μοναχούς. Ο κόμης Φουά ταξινομεί τα σκυλιά σε δύο ομάδες (ο Αριστοτέλης σε επτά) και δίνει τον ορισμό του τσομπανόσκυλου.
«Αναγέννηση»
Η επανεμφάνιση αξιών των Ελληνικών  κλασσικών χρόνων δημιουργεί και συνθήκες ανάκαμψης της κυνοτεχνίας. Λογοτέχνες, ζωγράφοι και γλύπτες αναπαριστούν τους σκύλους σε πίνακες, οικόσημα ευγενών και επιτύμβιες στήλες. Με τα υπερπόντια ταξίδια γνωρίζουν και εισάγουν φυλές από την Ανατολή (1682 μ.Χ. ο σκύλος Pug έρχεται στην Ευρώπη από την Κίνα. Επίσης, έχουμε φιλόδοξες προσπάθειες εκτροφής που καταγράφονται (Εικονογραφημένο Κυνηγετικό Εγχειρίδιο του Ζακ ντυ Φουγιού), καθώς και ταξινόμηση σε ομάδες, ανάλογα με τις επιδόσεις.
Ο σκύλος όμως αποτελεί απασχόληση των ευγενών και όχι της ευρύτερης μάζας. Ο 17ος αιώνας πάντως σημαδεύεται από κυνοφιλική ανάπτυξη που αποδίδει πολλές από τις σημερινές φυλές.
«Γαλλική Επανάσταση»
Ένας κόσμος πεθαίνει και ένας νέος γεννιέται. Η μεγάλη ιδιοκτησία της φεουδαρχίας δίνει την θέση της στην μικρή ιδιοκτησία της πόλης. Οι δρόμωνες σκύλοι των αριστοκρατών, που ήθελαν μεγάλες εκτάσεις για να αναπτυχθούν, αντικαθίστανται από τα ακαθορίστου φυλής σκυλιά των αστών και γεωργών. Ο βαρύς τύπος του σκύλου-φύλακα, από μικρότερους πιο ευέλικτους και με μικρότερες απαιτήσεις τροφής. Οι αστοί που καθιερώνονται στην εξουσία επιβάλλουν τις δικές τους φυλές σκύλων που, σε συνδυασμό με την γενικευμένη χρήση του πυροβόλου όπλου στο κυνήγι, αλλάζουν τελείως τον χάρτη των φυλών. Την καινούρια τάξη πραγμάτων θέλουν να την δείξουν, να την καταξιώσουν.
Έτσι δημιουργούνται οι πρώτες εκθέσεις σκύλων. Το 1859 η πρώτη Διεθνής Έκθεση Σκύλων στην Αγγλία και το 1862 η δεύτερη στο Παρίσι. Οι εκθέσεις δημιουργούν τον εκθεσιακό τύπο σκύλου και τον επαγγελματία εκτροφέα. Ταυτόχρονα, η αντίληψη περί έθνους επιβάλλει και τους εθνικούς σκύλους!!!.
Η ιστορία επιστρατεύεται αποσπασματικά για να στηρίξει τις νέες φυλές. Πρότυπα φυλών αρχίζουν να εμφανίζονται και ταυτόχρονα, οι πρώτοι κυνολογικοί όμιλοι, καθώς και τα κομμωτήρια σκύλων.
«20ος αιώνας»
Η βιομηχανική επανάσταση και η κατακόρυφη δόμηση αλλάζουν τελείως την ζωή των ανθρώπων και φυσικά τις αντιλήψεις τους περί σκύλου.
Ο σκύλος μπαίνει στην ζωή όλων, με κάθε μέσον:
Με την λογοτεχνία (ο μάγκας 1935-Πηνελόπη Δέλτα, hound of the Baskerville 1902, call of the wild κ.α.), αλλά και με την ινσουλίνη (παρασκευαζόταν μέχρι πρόσφατα από το πάγκρεας του σκύλου).
Με το τραγούδι (Hound dog, Elvis Prisley, One Eyed Hound, Genesis κ.α.), αλλά και με την πολιτική (Ρούσβελτ-τεριέ, Ρίτσαρντ Νίξον-κόκερ σπάνιελ, Ρόναλντ Ρέηγκαν-Κινγκ Τσαρλς σπάνιελ κ.α.).
Με την γνώση και οργάνωση (FCI, American Kennel Club, Κτηνιατρικές σχολές κ.α.), αλλά και τα πειράματα (Λάϊκα, βιολογικός και χημικός πόλεμος).
Ακόμη, με τον κινηματογράφο (Ριν Τιν Τιν, Λάσυ, Μπέντζι, Μπετόβεν κ.α.), αλλά και τις κυνομαχίες.
Ο ίδιος ο σκύλος γίνεται βιομηχανία και αστέρας της διαφήμισης.
Η αντιφατική ωστόσο συμπεριφορά προς τον σκύλο, που εξακολουθεί να υπάρχει, διογκώνεται. Όχι τόσο έντονα όσο σε άλλες εποχές, αλλά υπάρχει. Η φροντίδα του σκύλου πολλές φορές αγγίζει τα όρια της υπερβολής, αλλά και η βάναυση συμπεριφορά τα όρια της βαρβαρότητας.
Εκείνο όμως που χαρακτηρίζει το τέλος του 20ου αιώνα είναι η επαγγελματική εκτροφή και οι εκθέσεις σκύλων, καθώς επίσης και η δημιουργία «νέων» φυλών.
Και εδώ ακριβώς υπάρχει ο κίνδυνος για το μέλλον του ζώου. Οι περισσότερες «νέες» φυλές «δημιουργούνται» από ανθρώπους με διοικητική αντίληψη και όχι με την γνώση της βιολογίας. Όλοι οι «δημιουργοί» έχουν σχέση με το εμπόριο του σκύλου και ελάχιστη σχέση με τους φυσιοδίφες του προηγούμενου αιώνα, που μελετούσαν το ζώο. Φυσικά επιστρατεύονται αποσπάσματα της «ιστορίας», τις περισσότερες φορές κατασκευασμένα, προκειμένου να διαφημίσουν το προϊόν τους.
Σήμερα επιτυχημένος θεωρείται ο εκτροφέας που τα σκυλιά του έχουν κερδίσει βραβεία σε εκθέσεις. Έτσι, ο σκοπός του εκτροφέα είναι η δημιουργία σκύλων σύμφωνα με τα πρότυπα που καθορίστηκαν για κάθε φυλή. Τα πρότυπα όμως στις περισσότερες περιπτώσεις καθορίστηκαν πριν από 100 χρόνια και αναφέρονται μόνον στα ορατά χαρακτηριστικά του ζώου. Έτσι, το σύστημα τείνει να καθιερώσει προτίμηση για ένα χαρακτηριστικό που κανονικά, σύμφωνα με τις σημερινές γνώσεις, θα έπρεπε να θεωρείται ανωμαλία. Ακόμη και στην περίπτωση επιλογής από κριτές ενός ζώου ως νικητή, δηλαδή ενός ζώου καθ’ όλα εντάξει, το αποτέλεσμα για την φυλή μπορεί να είναι ιδιαίτερα οπισθοδρομικό, αφού σε πολλές περιπτώσεις η αρχική ομάδα σκύλων που χρησιμοποιήθηκε για την καθιέρωση του προτύπου ήταν ή πολύ μικρή ή προήλθε από μια συγκεκριμένη μικρή γεωγραφική περιοχή. Κατά συνέπεια το γονιδιακό απόθεμα της φυλής είναι ιδιαίτερα μικρό. Επειδή όμως οι νικητές των εκθέσεων είναι περιζήτητοι ως επιβήτορες, τα γονίδιά τους πλημμυρίζουν την αγορά. Έτσι, φυσικές ιδιομορφίες που διαιωνίζονται από εκτροφείς, υπάρχει περίπτωση να λειτουργήσουν σε βάρος της υγείας του ζώου, μακροχρόνια.
Ευτυχώς που στο επάγγελμα του εκτροφέα, ιδιαίτερα μετά την δεκαετία του ’70, εμφανίζονται και άτομα με αρκετά υψηλή γνώση, τα οποία παρουσιάζουν έργο, αλλά δυστυχώς ο μικρός αριθμός τους δεν δικαιολογεί αισιοδοξία για το μέλλον.

«Επίλογος»
Ποια λοιπόν από τις δύο φράσεις, που είναι στην αρχή του κειμένου, ισχύει σήμερα, μετά το πέρασμα τόσων αιώνων συμβίωσης ανθρώπου και σκύλου;
Και πως το ίδιο το ζώο είναι υπεύθυνο για μία από τις δύο αντιλήψεις;
Η απάντηση ουσιαστικά δεν αφορά το ζώο. Το δίλλημα δεν τέθηκε ποτέ από το ζώο, αλλά από τον άνθρωπο και ανέκαθεν ο σκύλος αντιμετωπίστηκε ανάλογα με την μορφή της κοινωνίας του ανθρώπου.
Για τους λαούς της αρχαίας Αιγύπτου και Μεσοποταμίας ο σκύλος είναι εργαλείο της άρχουσας τάξης και τον βλέπει ανάλογα. Με δέος και φόβο.
Για τη Ρώμη ο σκύλος είναι μία παράμετρος της δουλοκτητικής κοινωνίας.
Για τους φεουδάρχες του μεσαίωνα, παιχνίδι και μέσο επιβολής της ανωτερότητάς τους.
Για τους αστούς, ένα μέσο κοινωνικής πιστοποίησης.
Για τους μπολσεβίκους στις αρχές του 20ου αιώνα και τους ερυθρούς φρουρούς του Μάο, μπουρζουαζίστικη αντίληψη, γι’ αυτό και κυνηγήθηκε ανελέητα.
Πρακτικά ο άνθρωπος, από την εποχή που δημιουργεί οργανωμένες κοινωνίες, συμπεριφέρθηκε στο ζώο, όπως και στην φύση. Ως κατακτητής. Και για να επιβεβαιώνεται η αντίληψη περί κατακτητή έφτιαξε μύθους όπως:

Και όμως, στην αρχή της συμβίωσής τους, η αντίληψη του ανθρώπου για το ζώο ήταν διαφορετική, όπως μπορείτε να διαβάσετε στο άρθρο του κ. Κουρκούτα «Άνθρωπος και σκύλος». (υπερδεσμός)
Με αυτές τις δύο αντιλήψεις ο σκύλος επιβίωσε στον κόσμο των ανθρώπων.
Οι μόνες φωτεινές εξαιρέσεις ανθρωπίνων κοινωνιών, όπου ο σκύλος μελετήθηκε ως αυτόνομη ύπαρξη και αυτή η μελέτη απέδωσε γνώσεις που εξακολουθούν να υπάρχουν, είναι ο αρχαίος Ελληνικός κόσμος, ο 17ος – 18ος αιώνας (αποτέλεσμα του διαφωτισμού) και τα τελευταία 40 χρόνια με την ανάπτυξη της κτηνιατρικής και της βιολογίας. Με αυτές τις γνώσεις που έχουμε σήμερα, ο ρόλος των Λάβερακ (Αγγλικό σέτερ), Στέφανιτζ (Γερμανικός Ποιμενικός), Σκιαντίνι (Μαστίνο) κ.α. πρέπει να επαναπροσδιοριστεί πλέον, μια που ο πρώτος είναι αναπόσπαστο τμήμα της Βικτωριανής εποχής, ο δεύτερος της Πρωσικής αντίληψης και ο τρίτος της αντίστοιχης Ιταλικής του μεσοπολέμου.
Σήμερα, σε αντίθεση με το παρελθόν, πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν αναγεννητές φυλών που προϋπήρχαν και όχι σαν δημιουργοί νέων.
Ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της άποψης είναι το επιστημονικό έργο του Albert Heim, που βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Βέρνης. Από πολλούς θεωρείται ως ένας από τους μεγαλύτερους κυνολόγους όλων των εποχών. Κι όμως ο Albert Heim δεν ήταν κυνολόγος, αλλά γεωλόγος, που μελέτησε την γεωλογική εξέλιξη των Άλπεων. Και μέσα από αυτήν, την προσαρμογή των διαφόρων θηλαστικών, φυσικά και του σκύλου, κατά τα διάφορα στάδια της εξέλιξης του βιότοπου των Άλπεων.
Με τα σημερινά δεδομένα, αποτέλεσμα της επιστημονικής γνώσης, ο σκύλος δεν είναι ούτε ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου ούτε ο γιός της σκύλας, αλλά μία άλλη ύπαρξη στον πλανήτη μας, όπως και ο άνθρωπος. Δυστυχώς, αυτή η πραγματικότητα δεν αγγίζει επαρκώς τις κυνολογικές οργανώσεις.
Από την άλλη πλευρά, ο σκύλος δείχνει σε αρκετές περιπτώσεις τέτοια αγάπη και αφοσίωση για τον άνθρωπο και σε τέτοιο βαθμό που εκλαμβάνεται ως εξάρτηση. Έτσι, κατά τη γνώμη μου, δεν έχουμε ούτε την γνώση αλλά και δεν μπορούμε να καταλάβουμε τον ψυχικό κόσμο του ζώου με αποτέλεσμα όλα αυτά να οδηγούν σε έναν νέο Μεσαίωνα αναφορικά με τις σχέσεις ανθρώπου-σκύλου.

 

ΠΗΓΕΣ:
ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ
THE HISTORY OF SAINT BERNARD
MASTINO NAPOLETANO, MARIO ZACCHI
THE OFFICIAL BOOK OF THE NEAPOLITAN MASTIFF
ENZYKLOPADIE DER RASSE HUNDE, HANS RABER
ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΟΥ ΠΡΑΔΟ, ΙΣΠΑΝΙΑ
ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ, ΚΑΪΡΟ
TIMELIFE-ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΙΣΤΟΡΙΑ
ΠΕΡΓΑΜΟΣ, ΜΟΥΣΕΙΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ
Βαγγέλη,
Το στήσιμο του άρθρου θα ακολουθήσει αυστηρά το άρθρο στο Νο 2 τεύχος, σελ. 44. Όπου το κείμενο μπαίνει μέσα στην εικόνα, χρησιμοποίησε άσπρα γράμματα. Ακολουθεί το Αγγλικό κείμενο.