1. Η καταγωγή σκύλου-κύνα

2. Η Εξέλιξη του σκύλου-κύνα

3. Επανεξέταση της Καταγωγής του σκύλου

4. Βίοι Παράλληλοι

1. Οι περιπέτειες της λέξης Μολοσσός

2. Η εξέλιξη των Βραχυκεφάλων

1. Σχέση ανθρώπου-ζώων

2. Σκύλος-κύνας και ανθρώπινη κοινωνία

3. Η κυνοφιλία στην Ευρώπη

1. Η όραση του σκύλου

2. Η Ακοή του σκύλου

3. Η Οσμή του σκύλου

4. Ρύγχος - εγκέφαλος - Θερμορύθμιση

5. Παλαιονευρολογικη μελέτη του εγκεφάλου των Canidae

 

Λογότυποσ κυνοπαιδεία
English
Αρχική σελίδα
Επιστροφή στα άρθρα
Έρευνα μελέτες
copyright 2006-Cynopedia.com
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Dr. Pashaud

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΞΗΜΕΡΩΣΗΣ

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΣΤΗΝ ΚΥΝΟΛΟΓΙΑ

ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΧΡΩΜΑ ΣΤΑ ΖΩΑ

ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΠΟΥ ΔΙΕΠΟΥΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ "ΚΑΘΑΡΟΑΙΜΙΑ"

Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

Επειδή παρατηρώ ότι αρκετές φορές πολλοί φίλοι αναφέρονται στο ότι πολιτισμός είναι ο τρόπος συμπεριφοράς προς τα ζώα, δυο κουβέντες: Σ' αυτόν εδώ τον τόπο, γεννήθηκε και εξελίχθηκε ένας πολιτισμός που εκφράζεται από την ΓΛΩΣΣΑ του. Για τους αρχαίους Έλληνες
1) η λέξη ΖΩΟΝ δεν ήταν υποτιμητική. Προέρχεται από το ρήμα ζέω = έχω θερμοκρασία, παράγωγα ζωντανά, ζεστός, ζωή κ.α.. Και αυτό διότι ό έχων θερμοκρασία είναι ζωντανός, σε αντίθεση με τον νεκρό που δεν έχει θερμοκρασία.
2) Η λέξη ΚΥΝΑΣ προέρχεται από το ρήμα κύω = γονιμοποιώ-εγκυμονώ-γεννώ, παράγωγα κυοφορούσα γυνή,ψευδοκύηση κ.α. Γι' αυτό και οι προσδιορισμοί όλων των υποειδών κυνών, στην αρχαία Ελληνική γλώσσα είναι θηλυκού γένους, π.χ. Κρήσσαι κύναι, Μολοττικαί κύναι κ.α.
3) Κυνηγός = ο άγων κύνα. Σε καμία, μα καμία παράσταση αγάλματος, αναγλύφου ή ζωγραφικής οι αρχαίοι πρόγονοί μας δεν έδειχναν το ζώο νεκρό και τον κυνηγό να στέκεται θριαμβολογώντας από πάνω του. Όλες οι παραστάσεις αποδίδουν μόνον τον αγώνα του ανθρώπου, κύνα με το θήραμα.
4) Η λέξη ΛΥΚΟΣ, από το λύκη = φωτίζω, παράγωγα λυκόφως, λυκαυγές, λευκός, λύκειο (ο χώρος που μαθαίνω γνώσεις, γράμματα) = φωτίζομαι κ.α. Στην αρχαία Ελληνική Γραμματεία και Μυθολογία δεν υπάρχει παραμύθι ανάλογο με την κοκκινοσκουφίτσα και τον κακό λύκο.
Τότε, τι είναι η ανοησία περί Μολοσσού της Ηπείρου, Κρητικού Λαγωνικού και η φωτογράφιση θηραμάτων στο καπό του αυτοκινήτου; Απλά, παρακμή, που προσπαθούν να την δικαιολογήσουν αμόρφωτοι ότι έτσι θα γίνουμε Ευρωπαίοι!!! Πουθενά, μα πουθενά στην αρχαία Ελληνική Γραμματείς, προσέξτε τι λέω, αρχαία Ελληνική, δεν αναφέρεται η ονομασία Μολοσσός για σκύλους. Και πολύ περισσότερο Μολοσσός της Ηπείρου, αφού και εμείς σήμερα δεν λέμε ο Αθηναίος της Αττικής, ο Θεσσαλονικεύς της Μακεδονίας, ο Σπαρτιάτης της Πελοποννήσου κ.α. Αυτό που αναφέρεται είναι το Μολοσσικός ή Μολοττικός κύνας και η κατάληξη -κος είναι κτητική του επιθέτου Μολοσσικός, ενώ το ουσιαστικό Μολοσσός αποδίδει οντότητα και μάλιστα ανθρώπινη. Οι Μολοσσοί ήταν, είναι και θα είναι άνθρωποι, ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ που έχουν ταυτότητα και εκλογικό βιβλιάριο, γι' αυτό και ψηφίζουν στην δημοτική ενότητα Μολοσσών του δήμου Ζίτσης, νομού Ιωαννίνων, περιφέρεια Ηπείρου.
Επίσης, πουθενά στην αρχαία Ελληνική γραμματεία δεν αναφέρεται ο όρος λαγωνικός, αλλά το Ιχνηλάτης (Όμηρος - Οδύσσεια ραψωδία ρ')  ή λαγοθήρας και στην νεοελληνική Λαγόσκυλο. Οι αρχαίοι Έλληνες και ο πολιτισμός τους τιμούσαν τον νεκρό, άνθρωπο ή ζώο και πίστευαν ότι η χλωρίδα και η πανίδα είναι μία ενότητα της οποίας και ο άνθρωπος είναι τμήμα. Αυτές δεν είναι απλά χρήσιμες γνώσεις, είναι η ύπαρξή μας, είναι η ΓΛΩΣΣΑ μας, είναι η Ελλάδα.