1. Δυσπλασία του Ισχίου

2.Δυσπλασία- Διάγνωση

3.Δισκοπάθειες στο σκύλο

1.Εμβολιασμός

2. Εχινόκοκκωση - Υδατίδωση

3. Διροφιλαρίωση

4.Λεϊσμανίωση

5.Πιροπλάσμωση

6.Ανθρωποζωονόσοι στην Ελλάδα

1. Το σύνδρομο διάτασης και στροφής στομάχου του σκύλου

2.Παθήσεις της Στοματικής κοιλότητας του σκύλου

3.Καρκίνος του μαστού στον θηλυκό σκύλο

4. Κρυψορχία

Λογότυποσ κυνοπαιδεία
English
Αρχική σελίδα
Επιστροφή στα άρθρα
Κτηνιατρικά άρθρα
copyright 2006-Cynopedia.com
ΚΙΝΗΤΙΚΑ (3)
ΛΟΙΜΩΔΗ ΝΟΣΗΜΑΤΑ (6)
ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ (4)
Φυσιολογία του οίστρου του θηλυκού σκύλου

Θυρεοειδοπάθεια στο σκύλο

Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

ΚΡΥΨΟΡΧΙΑ.
                                                            Από τον κτηνίατρο Σπύρο Τάχο.
Η κρυψορχία ή κρυψορχιδία του σκύλου, είναι μια παθολογική κατάσταση στην οποία έχουμε ατελή κάθοδο των όρχεων (του ενός ή και των δύο), από την κοιλιακή κοιλότητα στο όσχεο. Διακρίνεται σε ετερόπλευρη και αμφοτερόπλευρη (ατελής κάθοδος και των δύο όρχεων.
Εξωτερικά, η κατάσταση αυτή γίνεται αντιληπτή από την αδυναμία ψηλάφησης του ενός ή και των δύο όρχεων στο όσχεο. Απουσία των όρχεων από την φυσιολογική τους θέση έχουμε επίσης και στις περιπτώσεις της μονορχίας ή της ανορχίας. Στις περιπτώσεις αυτές, η απουσία του ή των όρχεων από το όσχεο, οφείλεται όχι σε ατελή κάθοδό τους, όπως στην κρυψορχία, αλλά στο ότι δεν έχουν σχηματιστεί όρχεις κατά την εμβρυϊκή ζωή. Στην κρυψορχία οι όρχεις, ενώ σχηματίζονται κατά την διάρκεια της εμβρυϊκής ζωής, δεν κατέρχονται στο όσχεο και μπορούν να εντοπίζονται είτε μέσα στην κοιλιακή κοιλότητα (κοιλιακή κρυψορχία), είτε στον βουβωνικό πόρο (βουβωνική κρυψορχία), είτε υποδόρια (κάτω από το δέρμα, μεταξύ βουβωνικού πόρου και όσχεου).
Στον σκύλο, η κάθοδος των όρχεων στο όσχεο ολοκληρώνεται μετά την γέννηση, αλλά σε χρόνο που δεν είναι ακριβώς καθορισμένος. Στις περισσότερες μελέτες πάντως αναφέρεται ότι η διαδικασία αυτή ολοκληρώνεται μέχρι την ηλικία των 16 εβδομάδων. Υπάρχουν όμως πολλές αποκλίσεις, ανάλογα με τη φυλή του ζώου. Σε πολλά ζώα, η κάθοδος των όρχεων ολοκληρώνεται σχετικά πολύ νωρίς (από 7 έως 10 ημέρες μετά τη γέννηση, μέχρι και την ηλικία των 7 εβδομάδων). Εφόσον όμως ένα ζώο έχει ξεπεράσει την ηλικία των 6 μηνών και οι όρχεις του δεν είναι ψηλαφητοί στο όσχεο, μπορεί να τεθεί διάγνωση κρυψορχίας.
Η κρυψορχία είναι κληρονομική πάθηση. Τα γονίδια που είναι υπεύθυνα για την εμφάνισή της μεταβιβάζονται από τους γονείς στους απογόνους σύμφωνα με τους νόμους του Mendel. Έτσι, υπάρχει περίπτωση κάποιο ζώο, ενώ δεν παρουσιάζει εξωτερικά κρυψορχία, εντούτοις, να φέρει στο γενετικό του υλικό το γονίδιό της. Το ζώο αυτό είναι απλός φορέας του γονιδίου και μπορεί να το μεταβιβάσει στους απογόνους του. Αν το ζώο αυτό (όπως και οι απόγονοί του) συζευχθεί με άλλο, το οποίο είναι επίσης φορέας, κάποιοι από τους απογόνους τους πιθανόν να εμφανίσουν κρυψορχία. Για το λόγο αυτό, τα ζώα με κρυψορχία πρέπει να αποκλείονται από την αναπαραγωγή, καθώς επίσης και όλα τα συγγενικά τους (γονείς, αδέλφια και απόγονοι).
Η συχνότητα εμφάνισης της κρυψορχίας είναι αρκετά μεγάλη. Ποσοστό 1-2% και σε άλλες έρευνες έως και 10-12% των εξεταζομένων αρσενικών ζώων εμφανίζουν εξωτερικά την πάθηση, ενώ άγνωστος (πιθανότατα μεγαλύτερος) είναι ο αριθμός των φορέων του γονιδίου. Φυλές στις οποίες παρατηρείται συχνότερα η κρυψορχία είναι τα toy και miniature Poodle, Yorkshire terrier, Boxer, Chihuahua, Maltese, Pomeranian, Pekingese, miniature Schnauzer, Shetland sheepdog και Cairn terrier. Μπορεί όμως να παρουσιαστεί και σε οποιαδήποτε άλλη φυλή, καθώς και σε ημίαιμα ζώα.
Οι συνέπειες της κρυψορχίας μπορούν να είναι ποικίλες για το ασθενές ζώο. Ο όρχις ο οποίος δεν βρίσκεται στο όσχεο αλλά εντοπίζεται στον βουβωνικό πόρο και/ή στην κοιλιακή κοιλότητα, είναι ανίκανος για σπερματογένεση λόγω της υψηλής του θερμοκρασίας και των εκφυλιστικών αλλοιώσεων που έχει υποστεί. Έτσι, ζώα με αμφοτερόπλευρη κρυψορχία είναι στείρα, ενώ αυτά με ετερόπλευρη είναι γόνιμα (ο όρχις που βρίσκεται στο όσχεο παραμένει φυσιολογικός και μπορεί να παράγει σπέρμα), αλλά δεν πρέπει να ζευγαρώνουν, λόγω της δυνατότητας μετάδοσης του γονιδίου στους απογόνους τους.
Μακροσκοπικά, ο όρχις που έχει κατέλθει στο όσχεο σε ηλικία πριν την εφηβεία είναι όμοιος με τον φυσιολογικό. Μετά την εφηβεία όμως γίνεται μικρότερος και πιο μαλακός, ενώ βιολογικά, αν και είναι ανίκανος για σπερματογένεση, συνεχίζει να παράγει ορμόνες (ανδρογόνα και οιστρογόνα). Επίσης, έχει παρατηρηθεί ότι έχει αυξημένες πιθανότητες να υποστεί νεοπλαστική εξαλλαγή (καρκίνος), σε σχέση με τον φυσιολογικό. Οι νεοπλασίες των όρχεων (σεμινώματα και σερτολιώματα) και ιδιαίτερα τα σερτολιώματα, λόγω της υπερπαραγωγής οιστρογόνων, μπορούν να προκαλέσουν εκθήλυνση του αρσενικού ζώου με γυναικομαστία, χαλάρωση και διόγκωση της ακροποσθίας και προσέλκυση άλλων αρσενικών ζώων. Επίσης, μπορούν να προκαλέσουν διόγκωση του προστάτη και βλάβη (καταστολή) του μυελού των οστών, με συνέπεια απλαστική αναιμία. Ακόμη, συχνή είναι και η εμφάνιση ορμονικής δερματοπάθειας, με συμμετρική αλωπεκία (απώλεια του τριχώματος στην γεννητική χώρα και στους μηρούς αρχικά, που στην συνέχεια επεκτείνεται στην κοιλιακή χώρα και στο στήθος). Επιπλέον, έχει παρατηρηθεί ότι τα ζώα με κρυψορχία έχουν απρόβλεπτο χαρακτήρα, συνήθως παρουσιάζουν αυξημένη νευρικότητα και δυστροπία (γι’ αυτό συνήθως δεν επιδέχονται εκπαίδευση) και προδιάθεση για αυξημένη εναπόθεση λίπους (τάση για παχυσαρκία). Συχνά στα ζώα αυτά συνυπάρχουν και άλλες κληρονομικές παθήσεις όπως δυσπλασία του ισχίου, εξάρθρημα επιγονατίδας, παθήσεις του πέους και της ακροποσθίας και ομφαλοκήλη. Όλα τα παραπάνω οδηγούν στην εκτίμηση ότι ζώα με κρυψορχία δεν πρέπει να αναπαράγονται και γίνεται σαφής ο λόγος για τον οποίο στο πρότυπο φυλών αναφέρεται ότι τα αρσενικά ζώα πρέπει να έχουν και τους δύο όρχεις στο όσχεο, προκειμένου να αναγνωριστούν ως καθαρόαιμα ή να λάβουν μέρος σε εκθέσεις.
Η διάγνωση της κρυψορχίας μπορεί να γίνει σχετικά εύκολα από τον κτηνίατρο με επανειλημμένες ψηλαφήσεις, μέχρι την ηλικία των 6 μηνών. Σε ορισμένες περιπτώσεις που απαιτείται πρώιμη διάγνωση ή όταν η ψηλάφηση είναι δύσκολη λόγω του πολύ μικρού μεγέθους των όρχεων (κυρίως σε νανόσωμες φυλές) ή για να γίνει διάκριση της κρυψορχίας από την μονορχία και την ανορχία, χρήσιμο είναι το υπερηχογράφημα.
Ως προς την θεραπευτική αγωγή, πρέπει να καταστεί σαφές ότι οποιαδήποτε προσπάθεια πρόκλησης καθόδου των όρχεων δεν έχει ηθική βάση, γιατί θα έδινε την δυνατότητα αναπαραγωγής σε ζώα που φέρουν το γονίδιο της κρυψορχίας, με αποτέλεσμα την διαιώνιση της πάθησης. Για τον λόγο αυτό, η μόνη αποδεκτή αντιμετώπιση της κατάστασης είναι ο ευνουχισμός. Με την χειρουργική αυτή επέμβαση αφαιρούνται και οι δύο όρχεις, έτσι ώστε το ζώο αφενός να μην μπορεί να ζευγαρώσει και αφετέρου να γίνει πιο ευάγωγο και να αποκλειστεί η πιθανότητα ανάπτυξης νεοπλασίας των όρχεων. Οι κίνδυνοι από την επέμβαση αυτή είναι μηδαμινοί, εφόσον τα ζώα είναι σχετικά μικρής ηλικίας. Γι’ αυτό και συστήνεται να γίνεται το συντομότερο δυνατόν, μετά την ενήβωση του ζώου. Αναφέρεται πάντως ότι με επανειλημμένες χορηγήσεις ορμονών (ανθρώπινη χοριακή γοναδοτροπίνη) σε ζώα ηλικίας 7-8 εβδομάδων επιτεύχθηκε σε κάποιες περιπτώσεις κάθοδος των όρχεων. Η αγωγή όμως αυτή, ακόμη και στις περιπτώσεις που είναι επιτυχής, δεν επιδρά στο γενετικό υλικό του ζώου (τα γονίδια παραμένουν και μπορούν να κληρονομηθούν). Τέλος, για αισθητικούς μόνον λόγους, μπορεί να γίνει χειρουργική ορχεοπηξία (έλξη του όρχεως και καθήλωσή του στο όσχεο) ή προσθήκη συνθετικών φυτευμάτων στο όσχεο.