1. Δυσπλασία του Ισχίου

2.Δυσπλασία- Διάγνωση

3.Δισκοπάθειες στο σκύλο

1.Εμβολιασμός

2. Εχινόκοκκωση - Υδατίδωση

3. Διροφιλαρίωση

4.Λεϊσμανίωση

5.Πιροπλάσμωση

6.Ανθρωποζωονόσοι στην Ελλάδα

1. Το σύνδρομο διάτασης και στροφής στομάχου του σκύλου

2.Παθήσεις της Στοματικής κοιλότητας του σκύλου

3.Καρκίνος του μαστού στον θηλυκό σκύλο

4. Κρυψορχία

Λογότυποσ κυνοπαιδεία
English
Αρχική σελίδα
Επιστροφή στα άρθρα
Κτηνιατρικά άρθρα
copyright 2006-Cynopedia.com
ΚΙΝΗΤΙΚΑ (3)
ΛΟΙΜΩΔΗ ΝΟΣΗΜΑΤΑ (6)
ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ (4)
Φυσιολογία του οίστρου του θηλυκού σκύλου

Θυρεοειδοπάθεια στο σκύλο

Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ ΣΤΟ ΘΗΛΥΚΟ ΣΚΥΛΟ
(MAMMARY CARCINOMA  IN THE BITCH)
Οι όγκοι του μαστού αποτελούν τους δεύτερους (μετά από αυτούς του δέρματος) σε συχνότητα εμφάνισης, όγκους στο σκύλο, ενώ ο καρκίνος του μαστού θεωρείται σήμερα από τις συχνότερες αιτίες θανάτου στα μικρά ζώα, μαζί με τα ατυχήματα, την χρόνια νεφρική ανεπάρκεια, τα λοιμώδη νοσήματα και τις δηλητηριάσεις.
Άρθρο του Δ. Τόντη, Δρ. κτηνιάτρου - παθολογοανατόμου
Γνωρίζετε ότι κανένας μικρός όγκος, που έχει πιθανά εμφανιστεί, σε έναν από τους μαστούς του σκύλου, μπορεί να γίνει αιτία θανάτου του μικρού και πιστού μας φίλου;
To 99% των όγκων του μαστού παρατηρούνται στο θηλυκό σκύλο και είναι σχεδόν αποκλειστικά πρωτοπαθείς (η αρχική εστία ανάπτυξης εντοπίζεται στο μαστό). Οι όγκοι μπορεί να αφορούν έναν ή ταυτόχρονα περισσότερους μαστούς. Ο σκύλος έχει δύο σειρές μαστών (δεξιά -αριστερή) και η κάθε μια τους αποτελείται κυρίως από 5 (πιο σπάνια 4 ή 6) μαστούς, που χαρακτηρίζονται ως βουβωνικοί, κοιλιακοί, και θωρακικοί. Τα βιβλιογραφικά δεδομένα αναφέρουν ότι οι μισοί όγκοι, των μαστών είναι καλοήθεις και οι μισοί περίπου κακοήθεις.
Είναι γνωστό ότι, η ανάπτυξη, δομή και λειτουργία των μαστικών αδένων, ελέγχονται από διάφορες ορμόνες, οι οποίες τους επηρεάζουν ποικιλότροπα, σε όλα τα χρονικά στάδια της ζωής του θηλυκού σκύλου. Πιστεύεται ότι οι ορμόνες παίζουν ρόλο στην ανάπτυξη των όγκων του μαστού.  Διάφορες μελέτες απέδειξαν ότι , ή ηλικία που γίνεται η επέμβαση ωοθηκυστερεκτομής, (στείρωση) παίζει καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη ή όχι όγκων στους μαστούς. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε ζώα που έγινε στείρωση, πριν από τον πρώτο οιστρικό κύκλο, μεταξύ πρώτου και δεύτερου οιστρικού κύκλου, και μετά τον δεύτερο οίστρο, ο κίνδυνος να αναπτύξουν όγκους στους μαστούς, ήταν 0,05%, 8% και 26% αντίστοιχα.
Οι όγκοι στο μαστό μπορεί να εμφανιστούν ακόμη και σε ζώα δύο ετών, αλλά η εμφάνιση καρκίνου του μαστού, αφορά κυρίως (αν όχι αποκλειστικά) ζώα ηλικίας 6 ετών και άνω.  Η πιο μεγάλη συχνότητα εμφάνισης όγκου των μαστών παρατηρείται σε ζώα δέκα ή έντεκα ετών. Οι όγκοι μπορεί να είναι μονήρεις ή πολλαπλοί (δηλαδή να εμφανίζονται σε περισσότερους από ένα μαστό) διαφέροντας στο μέγεθος τους. Σημαντικά υψηλότερου κινδύνου για καρκίνο είναι τα ζώα με ιστορικό προηγούμενου όγκου, σε κάποιον άλλο μαστό τους.
Από δικά μας στοιχεία, (μελέτη 1991-1997 σε περισσότερα από 400 περιστατικά) προκύπτει ότι, παρατηρείται μια σαφής και σταθερή αύξηση της συχνότητας εμφάνισης του καρκίνου του μαστού του θηλυκού σκύλου, σε συνάρτηση με τον χρόνο και την ηλικία. Το γεγονός αυτό εξηγείται οπό το ότι, 1) οι ιδιοκτήτες ζώων ήταν ελάχιστα ή εσφαλμένα ενημερωμένοι για τον καρκίνο του μαστού στο σκύλο. 2) η χρήση των προγεσταγόνων (ΜΑΡ) ήταν ευρέως διαδεδομένη  (σε αντίθεση με την χειρουργική επέμβαση στείρωσης στις προηγούμενες δεκαετίες στην Ελλάδα πάρα τις ενέργειες τους (π.χ. αύξηση συχνότητας πυομήτρας), 3) Οι κτηνίατροι μικρών ζώων δεν έδωσαν την δέουσα σημασία, για την ανάπτυξη ενός προγράμματος συστηματικής ανίχνευσης , που θα επέτρεπε την μείωση της θνησιμότητας, που προκαλείται από αυτό το είδος του καρκίνου. 4) Τα ζώα πέθαιναν όχι γιατί ανέπτυσσαν καρκίνο του μαστού, αλλά επειδή η διάγνωση ήταν καθυστερημένη και οφειλόταν σε ένα ή δύο από τους παρακάτω λόγους . α) σε προσωπική αμέλεια του ιδιοκτήτη του ζώου να επισκεφτεί έγκαιρα τον κτηνίατρο (οι όγκοι ήταν ήδη μεγάλων διαστάσεων) και β) σε αδυναμία του κτηνιάτρου να διαγνώσει ένα αρχόμενο (μικρού μεγέθους) καρκίνο στο μαστό.
Επομένως, σήμερα η προσοχή πρέπει να στραφεί στην έγκαιρη και πρώιμη διάγνωση του μαστικού όγκου. Είναι επιστημονικό δεδομένο ότι η ανάπτυξη του όγκου δεν γίνεται από την μια μέρα στην άλλη. Χρειάζεται κάποιος χρόνος που εξαρτάται από την κακοήθεια του όγκου.  έτσι όσο συντομότερα ανακαλυφθεί και αντιμετωπιστεί ένας καρκίνος του μαστού, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα να μην έχει προλάβει να μεγαλώσει και να δώσει μεταστάσεις στους λεμφαδένες ή στους πνεύμονες, που σημαίνει ότι τόσο καλύτερη είναι και η πρόγνωση.
Με στόχο την πρώιμη ανακάλυψη, ο ιδιοκτήτης μιας σκύλας ηλικίας άνω των 5 ετών, πρέπει να ζητάει από τον κτηνίατρο του όταν υποβάλει το ζώο σε κλινική εξέταση, κατά τον ετήσιο επανεμβολιασμό, να ψηλαφεί όλους τους μαστούς με ιδιαίτερη προσοχή. Κατά την κλινική εξέταση, χρήσιμη αποδεικνύεται η FNA, δηλαδή η αναρρόφηση με λεπτή βελόνη υλικού από το ογκίδιο και η κυτταρολογική εξέταση τους προϊόντος παρακέντησης, ενώ παράλληλα επιβάλλεται η βιοψία.
Είναι σχεδόν βέβαιο ότι, η σωστή εκπαίδευση του ιδιοκτήτη ζώου, από τον κτηνίατρο, (όσον αφορά τον έλεγχο του μαστού για έλκη, ή αυτόματη έκκριση, καθώς και στην τεχνική ψηλάφησης μιας πάχυνσης ή εξογκώματος του μαστού) θα αποβεί καθοριστική για την έγκαιρη ανακάλυψη ενός πολύ μικρού καρκίνου σε πολύ μικρό και ιάσιμο στάδιο. Στην συνέχεια ο κτηνίατρος θα αξιολογήσει το αρχικό εύρημα και θα εφαρμόσει την ενδεδειγμένη θεραπεία.
Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι η μείωση της θνησιμότητας και νοσηρότητας, εξαρτάται και από τον ιδιοκτήτη και από τον κτηνίατρο. Επίσης επιβάλλεται να γίνει κατανοητό, από τους ιδιοκτήτες των ζώων, ότι η ιστολογική εξέταση του όγκου, πρέπει να γίνεται όχι απλά για να διαγνωστεί η καλοήθεια ή κακοήθεια του όγκου αλλά για την ταξινόμηση και σταδιοποίηση του που είναι καθοριστική για την θεραπευτική αγωγή και την πρόγνωση του. Η θεραπευτική αντιμετώπιση περιλαμβάνει την τοπική  αφαίρεση του ογκιδίου, την μαστεκτομή (μερική ή ολική, ετερόπλευρη ή αμφοτερόπλευρη)  συνδυασμός των προηγουμένων (όπως στο σχήμα Α) την αφαίρεση των λεμφαδένων (μασχαλιαίοι - βουβωνικοί) και την συμπληρωματική χημειοθεραπεία.
Η σταδιοποίηση γίνεται κατά το σύστημα ΤΝΜ (Tumor=πρωτοπαθής εστία όγκου, Node=μετάσταση σε επιχώριους λεμφαδένες, metastasis=απομακρυσμένες λεμφογενείς μεταστάσεις). Ειδικότερα το στάδιο της νεοπλαστικής νόσου κατά το χρόνο της διάγνωσης, χαρακτηρίζεται, εκτός από την ανατομική ανάπτυξη και επέκταση του όγκου, ιδίως από τον ιστολογικό τύπο και τα βιολογικά χαρακτηριστικά των καρκινικών κυττάρων (π.χ. αδενικών, μυοεπιθηλιακών, συνδετικογενών κ.λ.π.) Για την ιστοπαθολογική ταξινόμηση στην Κτηνιατρική σήμερα χρησιμοποιούνται δύο πηγές αναφοράς, είτε αυτή της παγκόσμιας οργάνωσης υγείας (WHO 1974) είτε η πιο σύγχρονη (Veterinary Pathology 1993) Με την δεύτερη διακρίνονται δύο κατηγορίες καρκίνου του μαστού:  οι λοβιακοί (που ξεκινούν από τους πολλούς μικρούς σάκους τις αδενοκυψέλες ή αδενοσωλήνες που παράγουν το γάλα) και οι πορογενείς (που αναπτύσσονται στο εκφορητικό σύστημα των μικρών η γαλακτοφόρων πόρων που μεταφέρουν το γάλα από τα λόβια στην θηλή), όπως φαίνεται στο σχήμα Β. Αυτές οι δύο κατηγορίες περιλαμβάνουν πάρα πολλούς ιστολογικούς τύπους, ενώ ο κάθε τύπος έχει την δική του πρόγνωση και θεραπευτική αγωγή. Ιδίως στο σκύλο, είναι πολύ σημαντικό να γίνει γνωστό εάν ο καρκίνος ήταν διηθητικός ή όχι.
* Ο Δ.Τόντης είναι συμβασιούχος ΠΔ 407, αν, καθηγητής στο τμήμα Κτηνιατρικής Καρδίτσας, Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.